NEO VIDEO MOONSPELL

SCORPION FLOWER

OPETH-WATERSHED

Να πω επιτέλους; Ε ναι θα το πω! Οι Opeth έβγαλαν νέο δίσκο! Επειδή τα πράγματα είναι κάπως περίεργα, θα αρχίσω περιγράφοντας κομμάτι-κομμάτι. Το album περιέχει 7 συνθέσεις διαφόρων δυναμικών και με μια νοσταλγική ατμόσφαιρα διάχυτη σε κάθε νότα. Ξεκινάει με το “Coil” το πιο μικρό κομμάτι που έχουν γράψει με ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά, ενώ τον Mikael τον συνοδεύει η folk τραγουδίστρια Nathalie Lorichs, σε μια σύνθεση που θα ταίριαζε άνετα στο Damnation. Προσωπικά το θεωρώ άκυρο για άνοιγμα δίσκου. Το “Ηeir Apparent” ξεκινάει με βαριά riffs και έχει όλα τα χαρακτηριστικά της μπάντας. Εύθραυστα ακουστικά μέρη, έξυπνα τοποθετημένα πλήκτρα, heavy στιγμές που σε τινάζουν, υπέροχες μπασογραμμές και drumming, ενώ δεν λείπουν τα growling φωνητικά. Το “Lotus Eater” ξεκινάει με blastbeats που όμως συνοδεύονται από όμορφα καθαρά φωνητικά, ενώ στην συνέχεια υπάρχουν διάφοροι ήχοι και effects για να σε στείλει αδιάβαστο το solo στην μέση περίπου. Επίσης έχει τόσες εναλλαγές που πραγματικά πρόκειται για μια prog σύνθεση. Το “Burden” είναι ένα ακόμη τραγούδι χωρίς brutal φωνητικά, το οποίο εκτός απ’ το θλιμμένο συναίσθημα, φέρνει στο μυαλό Pink Floyd όσο δεν πάει, αφού είναι ποτισμένο με την 70’s μελαγχολία. Πραγματικό βάλσαμο για τ’ αυτιά και απόλυτα ταξιδιάρικο. Μαζί με το Harvest θεωρώ ότι είναι τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει αποκλειστικά βασισμένα στις ακουστικές κιθάρες. Το “Porcelain Heart” που ακολουθεί ξεκινά με επαναλαμβανόμενα heavy riffs και οι εναλλαγές στο συναίσθημα και τους ρυθμούς βγάζουν ένα evil feeling. Το “Hessian Peel” είναι ένα αμάγαλμα από folk, progressive rock και death metal φωνητικά, σίγουρα το πιο δύσκολο του album, ωστόσο πολύ όμορφο. Το “Hex Omega” που λειτουργεί ως επίλογος είναι αρκετά βαρετό και προβλέψιμο καθώς έχει όλα τα στοιχεία που έκαναν γνωστούς τους Opeth αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι.

Θα έλεγα συνολικά πως είναι ο πιο περιπετειώδης δίσκος των Σουδών, σε προκαλλεί να τον εξερευνήσεις όχι εγκεφαλικά, αλλά κυρίως λόγω συναισθήματος. Όλα τα κομμάτια έχουν να σου πουν κάτι και θα έλεγα πως λειτουργούν ως ενιαία ενότητα. Μου δίνει την εντύπωση πως οι Opeth επηρεάστηκαν αρκετά κι απ’ τους Porcupine Tree και ίσως να θέλουν να γίνουν οι Pink Floyd του ακραίου ήχου. Δυνατό του σημείο η ατμόσφαιρα που την περιγράφει απολύτως το εξώφυλλο. Στοιχειωμένη αλλά και νοσταλγική, ρομαντική μα και σκοτεινή. Το Watershed είναι ένα μίγμα από μοντέρνο metal, prog rock, jazz και folk αλλά όλα αυτά περασμένα από το μοναδικό πρίσμα των Opeth. Οι δαιδαλώδεις συνθέσεις είναι εδώ, όμως μειώθηκαν αισθητά τα brutal φωνητικά, αυξήθηκαν οι ακουστικές κιθάρες, προστέθηκαν περισσότερα 70’s στοιχεία. Προσωπικά το θεωρώ ένα αριστούργημα του ατμοσφαιρικού ήχου, όχι όμως καλύτερο του Ghost Reveries με το οποίο φλερτάρει αρκετά. Γενικά το συναίσθημα που μου άφησε η ακρόαση του δίσκου ήταν γλυκόπικρο όπως και η μουσική τους. Αυτό που με σκλάβωσε περισσότερο ήταν οι μελωδίες, αυτό που με χάλασε ήταν τα πλήκτρα τα οποία βρήκα αρκετά απλοικά εν συγκρίσει με το προηγούμενο album. Όπως και να έχει, οι Opeth πειραματίστηκαν κάπως, σκαρφίστηκαν έναν δίσκο περίπλοκο, βαρύ μα και συνάμα εύπεπτο για τους μη μυημένους. Το σίγουρο είναι πως ξεχειλίζει από έμπνευση και ίσως το όραμα του Akerfeldt να βρίσκεται προς ολοκλήρωση. Απίθανος δίσκος, αλλά πλέον χρειάζεται προσοχή…

THE PIT: 9/10

ΥΓ. Αυτό είναι το εξώφυλλο της limited έκδοσης που θα περιέχει 3 bonus κομμάτια κι ένα dvd.

NEO VIDEO OPETH

PORCELAIN HEART

YOU SUCK!

Θυμάμαι πόσες φορές έχω διαβάσει και ακούσει ότι το metal είναι στόχος της κοινωνίας κτλ. Εντάξει ζούμε σε μια χώρα με μπουζουκοκέφαλους και σκυλάδες του κερατά. Το metal είναι παραγκωνισμένο. Σύμφωνοι. Ξέρετε όμως τι μου την δίνει; Τα στεγανά, η περιχαράκωση. Το γεγονός ότι θέλουμε πολλοί από εμάς (ή μάλλον εσάς) να ανήκουν κάπου. Να θεωρείστε μεταλλάδες “κακοί” και “βλοσυροί”. Στην ανάγκη σας να διατυμπανίσετε την “διαφορετικότητά” σας απ’ το σκυλοποπ σινάφι, περιχαρακώνεστε και κάνετε απελπισμένες προσπάθειες να πείσετε με κριτήριο το μπλουζάκι, τις αρβύλες ή το tattoo που γράφει Babis the Killer. Ξέρετε που οδηγείστε όλοι εσείς με τέτοια συμπεριφορά; Να χάσετε το πραγματικό νόημα διάολε! Να γουστάρετε και να περνάτε καλά επειδή ακούτε την μουσική που μας αρέσει!

Δώσατε τόοοοση πια σημασία στο attitude και στην εμμονή να δείξετε πόσο σκεπτόμενοι ή σκληροί είστε που χάσατε την μπάλα. Πόσο μου την δίνει ακόμη κι ο δαχωρισμός ανάλογα με τα ιδιώματα που ακούει ο καθένας: Black-άδες, epic-άδες, power-άδες, lahanodolm-άδες κτλ. Πόσο μ’ εκνευρίζει η απεγνωσμένη προσπάθεια να καταθέσετε metal διαπιστευτήρια. Είστε αξιολύπητοι. Κι αυτό γιατί η επαναστατικότητά σας περιορίζεται στην αγορά δίσκων και στο να στραβοκοιτάξετε κάποιον που ακούει άλλο είδος μουσικής(λες και στο metal δεν υπάρχουν προσμίξεις με άλλα είδη). Μην κολλάτε και μην κομπλάρετε αν κάτι που δεν σας αρέσει, αρέσει σε κάποιον άλλο και περνάει καλά μ ‘αυτό που ακούει.

Πόσες φορές δεν έχουν φάει στην χώρα μας κουτάκια και ντομάτες πάνω στην σκηνή (κυριολεκτικά) συγκροτήματα που δεν άρεσαν σε μερικούς κρετίνους (θυμίζω πρόχειρα System of A Down και Cradle of Filth); Έτσι ακόμη και μέσα στο metal θα δείτε να υπάρχουν οι “φλώροι” κι οι “μάγκες”. Δηλ αν ένας οπαδός των Mayhem χτυπήσει ρυθμικά το πόδι με τραγούδι των Helloween “πέφτει” και γίνεται φλώρος; Η μουσική σε περιγράφει, δεν την περιγράφεις εσύ! Μην μαθαίνετε να μισείτε τα χαρακτηριστικά των άλλων περισσότερο απ’ όσο αγαπάτε τα δικά σας. Αν είσαι διαφορετικός το αποδεικνύεις, δεν χρειάζεται υπεύθυνη δήλωση ή τελετή μύησης. Πολλοί θα θιχτούν μ’ αυτές τις γραμμές. Στα @@ μου. Έτσι κι αλλιώς τα πρόβατα κάνουν μόνο “μπέεεεεε” γι’ αυτό είναι προβλέψιμα.

Suckers!!!!

GOTHIC: (Mέρος 1ο-ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ)

Πως μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς; Αστικό σύνδρομο, υποκουλτούρα, ψυχοπαθολογία, αισθητική αντίληψη, κίνημα;…Αυτοί είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχουν αποδωθεί σε ένα ρεύμα της μεταμοντέρνας εποχής. Ένα είδος μουσικής που συνδέεται από την υπόσταση, μέχρι τις εκφράσεις της καθημερινής ζωής, τους κώδικες συμπεριφοράς και τις προτιμήσεις σε πολιτισμικά προιόντα. Αυτό είναι το gothic. Τι ακριβώς είναι όμως gothic; Τι εννοούμε με τον ορισμό αυτό; Σίγουρα όλοι μας γνωρίζουμε πως είναι κάτι σκοτεινό και πένθιμο, ωστόσο δύσκολο να οριστεί. Ως ευρεία έννοια θα λέγαμε πως είναι ένα αποτέλεσμα έντονης σκέψης, υπερβολικού συναισθήματος κι έντονης επιθυμίας για έκφραση. Ακόμα και στυλιστικά, πολλοί οι οποίοι ακολουθούν τον ενδυματολογικό του κώδικα, έχουν ως επιχείρημα πως μ’ αυτό τον τρόπο ξεφεύγουν απ’ το καθημερινό ολογράφημα που βαλτώνει το μυαλό και την ψυχή. Σίγουρα όποιος ντύνεται με τον τρόπο αυτό, δεν σημαίνει πως είναι “γότθος”, ούτε καν αν ακούει gothic μουσική. Περισσότερο έχουμε να κάνουμε με μια αίσθηση.

Το σημερινό gothic επικεντρώνεται κυρίως στην μουσική, στην ενδυματολογία και το στυλ, ενώ πιο παραγκωνισμένα είναι η ζωγραφική και η ποίηση. Όλα όμως έχουν ως στόχο την σφαίρα του υπερσυνείδητου και του ασυνείδητου. Το να ξεπεράσουμε την συμβατική πραγματικότητα και τις όποιες φοβίες, ώστε να ανακαλύψουμε το πραγματικό Εγώ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέθοδος απο-ταύτισης. Το gothic παρουσιάζει μια περιφρόνηση για το παρόν, χρησιμοποιώντας εικόνες από τον αρχαίο κόσμο και τεχνικές από την ζωγραφική, το θέατρο, την φιλοσοφία και την ψυχολογία. Ακόμα και τα ρούχα των σύγχρονων goth-άδων και goth-ούδων είναι θεατρικά κουστούμια του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, προσαρμοσμένα στις σημερινές επιταγές.

Ως ρεύμα είναι μια κατά κάποιον τρόπο εκμαίευση του χριστιανικού κατεστημένου, σε συνδυασμό με τον Ρομαντισμό και τον Ουμανισμό. Αναζητά το ανθρώπινο πρότυπο πραγματώνοντας κάθε φόβο, και για τον λόγο αυτό το gothic θεωρείται ακραίο. Οι Γότθοι ιστορικά, αποτέλεσαν τον καταπιεσμένο λαό της καθολικής Εκκλησίας, καθώς αυτοί τιμωρήθηκαν, κάηκαν και δηλητηριάστηκαν από την Ιερά Εξέταση, λόγω των παγανιστικών τους πιστεύω. Τα γενικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής Εποχής ήταν ο σκοταδισμός, η αμάθεια κι ο απόλυτος έλεγχος της Εκκλησίας, στοιχεία που προκαλούν ζοφερά συναισθήματα. Ο γοτθικός ρυθμός ξεπήδησε από την Καθολική Εκκλησία για να ναρκώσει τον αμόρφωτο λαό με δόσεις φόβου. Γι ‘αυτό και οι εντυπωσιακοί ναοί που με την μεγαλοπρέπειά τους έκαναν τον αστοιχείωτο άνθρωπο να νιώθει μηδαμινός μπροστά στα κτίρια που αντιπροσώπευαν τον Θεό. Ακόμη και οι γραμμές των ναών δεν είναι τυχαία κατασκευασμένες, καθώς με το μέγεθός τους έκρυβαν τον ουρανό και ακολουθούσαν μια αυστηρότητα. Έτσι δεν τολμούσαν να σκεφτούν τίποτα αφού ο Θεός ήταν παντού και καραδοκούσε…Τα μόνα χρώματα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ήταν το χρυσό(θείο), το πορφυρό(αναγνώριση αξίας), το λευκό(αγνότητα) και το μαύρο(θάνατος) ενώ τα έντονα χρώματα απαγορεύονταν για να μην δημιουργούνται οικεία συναισθήματα στους πιστούς. Και το σημερινό gothic ακολουθεί τις ίδιες ψυχολογικές τεχνικές, αλλά είναι επηρεασμένο περισσότερο από τα παγανιστικά στοιχεία ως έμπνευση.

Στις μέρες μας το gothic μετατράπηκε σε “τελευτάια λέξη της μόδας”. Η συσσωρευμένη καταπίεση ήταν η αφετηρία για gothic όπερες, στην ζωγραφική άρχισαν να εμφανίζονται συμβολικοί πίνακες με τρομακτικά και υπαρξιακά θέματα (πχ. Ιερώνυμος Μπος), ενώ επηρεάστηκε και η λογοτεχνία του φανταστικού(πχ.Γκαίτε, Πόε). Αρχικά το gothic ξεπήδησε από τους απόκρυφους κύκλους της δυτικής Ευρώπης για να βρει ηχητική έκφραση από συγκροτήματα όπως οι Joy Division, Sisters of Mercy, Fields of the Nephilim, Cure ακόμη και τους Dead Can Dance. Ακόμη και η video art αλλά και ο κινηματογράφος δεν έμειναν ανεπηρέαστα. Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε πολλούς να ντύνονται με βελούδο, σατέν, δαντέλες, μεταξωτά και ταφτάδες κυρίως στα μαύρα, να φορούν έντονο λευκό μακιγιάζ και εκκεντρικά κοσμήματα, έχοντας παράλληλα ένα σκυθρωπό ύφος που δύσκολα εγκαταλείπουν. Αρκετοί απ’ αυτούς είναι επιφανειακοί και προσεγγίζουν στερεοτυπικά τον ρόλο τους, προσπαθώντας να πείσουν τον περίγυρο πως πρέπει ν’ ασχοληθεί μαζί τους, μπλοκάροντας περισσότερο το υποσυνείδητό τους αλλά και παγιδευμένοι περισσότερο στο Υπερ-εγώ τους.

Το ταξίδι στο Βασίλειο των Σκιών ξεκίνησε…ελπίζω να ευχαριστηθήκατε την πρώτη σας βόλτα. Όταν το ρολόι χτυπήσει 12 και το φεγγάρι είναι ψηλά, όταν ακούσετε σκυλιά να ουρλιάζουν, τότε πάρτε το τρένο απ’ τον σταθμό-φάντασμα…θα έχει έρθει η στιγμή για την δεύτερη βόλτα μας. Υπάρχουν τόσα πολλά για να αναφερθεί κανείς. Τα όσα διαβάσατε είναι απλά ο πρόλογος ενός μεγάλου αφιερώματος, που ελπίζω να είναι αρκετά κατατοπιστικό, όσο αφορά το gothic σαν κουλτούρα, την επιρροή του και την έμπνευση στην Τέχνη, την gothic μουσική, τις ταινίες, τα κόμικ, ακόμη και το προφίλ ενός goth-α με μια χιουμοριστική νότα. Καλά να περνάτε!