Να πω επιτέλους; Ε ναι θα το πω! Οι Opeth έβγαλαν νέο δίσκο! Επειδή τα πράγματα είναι κάπως περίεργα, θα αρχίσω περιγράφοντας κομμάτι-κομμάτι. Το album περιέχει 7 συνθέσεις διαφόρων δυναμικών και με μια νοσταλγική ατμόσφαιρα διάχυτη σε κάθε νότα. Ξεκινάει με το “Coil” το πιο μικρό κομμάτι που έχουν γράψει με ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά, ενώ τον Mikael τον συνοδεύει η folk τραγουδίστρια Nathalie Lorichs, σε μια σύνθεση που θα ταίριαζε άνετα στο Damnation. Προσωπικά το θεωρώ άκυρο για άνοιγμα δίσκου. Το “Ηeir Apparent” ξεκινάει με βαριά riffs και έχει όλα τα χαρακτηριστικά της μπάντας. Εύθραυστα ακουστικά μέρη, έξυπνα τοποθετημένα πλήκτρα, heavy στιγμές που σε τινάζουν, υπέροχες μπασογραμμές και drumming, ενώ δεν λείπουν τα growling φωνητικά. Το “Lotus Eater” ξεκινάει με blastbeats που όμως συνοδεύονται από όμορφα καθαρά φωνητικά, ενώ στην συνέχεια υπάρχουν διάφοροι ήχοι και effects για να σε στείλει αδιάβαστο το solo στην μέση περίπου. Επίσης έχει τόσες εναλλαγές που πραγματικά πρόκειται για μια prog σύνθεση. Το “Burden” είναι ένα ακόμη τραγούδι χωρίς brutal φωνητικά, το οποίο εκτός απ’ το θλιμμένο συναίσθημα, φέρνει στο μυαλό Pink Floyd όσο δεν πάει, αφού είναι ποτισμένο με την 70’s μελαγχολία. Πραγματικό βάλσαμο για τ’ αυτιά και απόλυτα ταξιδιάρικο. Μαζί με το Harvest θεωρώ ότι είναι τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει αποκλειστικά βασισμένα στις ακουστικές κιθάρες. Το “Porcelain Heart” που ακολουθεί ξεκινά με επαναλαμβανόμενα heavy riffs και οι εναλλαγές στο συναίσθημα και τους ρυθμούς βγάζουν ένα evil feeling. Το “Hessian Peel” είναι ένα αμάγαλμα από folk, progressive rock και death metal φωνητικά, σίγουρα το πιο δύσκολο του album, ωστόσο πολύ όμορφο. Το “Hex Omega” που λειτουργεί ως επίλογος είναι αρκετά βαρετό και προβλέψιμο καθώς έχει όλα τα στοιχεία που έκαναν γνωστούς τους Opeth αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι.

Θα έλεγα συνολικά πως είναι ο πιο περιπετειώδης δίσκος των Σουδών, σε προκαλλεί να τον εξερευνήσεις όχι εγκεφαλικά, αλλά κυρίως λόγω συναισθήματος. Όλα τα κομμάτια έχουν να σου πουν κάτι και θα έλεγα πως λειτουργούν ως ενιαία ενότητα. Μου δίνει την εντύπωση πως οι Opeth επηρεάστηκαν αρκετά κι απ’ τους Porcupine Tree και ίσως να θέλουν να γίνουν οι Pink Floyd του ακραίου ήχου. Δυνατό του σημείο η ατμόσφαιρα που την περιγράφει απολύτως το εξώφυλλο. Στοιχειωμένη αλλά και νοσταλγική, ρομαντική μα και σκοτεινή. Το Watershed είναι ένα μίγμα από μοντέρνο metal, prog rock, jazz και folk αλλά όλα αυτά περασμένα από το μοναδικό πρίσμα των Opeth. Οι δαιδαλώδεις συνθέσεις είναι εδώ, όμως μειώθηκαν αισθητά τα brutal φωνητικά, αυξήθηκαν οι ακουστικές κιθάρες, προστέθηκαν περισσότερα 70’s στοιχεία. Προσωπικά το θεωρώ ένα αριστούργημα του ατμοσφαιρικού ήχου, όχι όμως καλύτερο του Ghost Reveries με το οποίο φλερτάρει αρκετά. Γενικά το συναίσθημα που μου άφησε η ακρόαση του δίσκου ήταν γλυκόπικρο όπως και η μουσική τους. Αυτό που με σκλάβωσε περισσότερο ήταν οι μελωδίες, αυτό που με χάλασε ήταν τα πλήκτρα τα οποία βρήκα αρκετά απλοικά εν συγκρίσει με το προηγούμενο album. Όπως και να έχει, οι Opeth πειραματίστηκαν κάπως, σκαρφίστηκαν έναν δίσκο περίπλοκο, βαρύ μα και συνάμα εύπεπτο για τους μη μυημένους. Το σίγουρο είναι πως ξεχειλίζει από έμπνευση και ίσως το όραμα του Akerfeldt να βρίσκεται προς ολοκλήρωση. Απίθανος δίσκος, αλλά πλέον χρειάζεται προσοχή…

THE PIT: 9/10

ΥΓ. Αυτό είναι το εξώφυλλο της limited έκδοσης που θα περιέχει 3 bonus κομμάτια κι ένα dvd.

Tελικά η ελληνική σκηνή, όσο πάει και δυναμώνει. Μετά το αρκετά καλό ντεμπούτο “Don’ t wake Futility” οι WEB επανέρχονται σαφώς καλύτεροι, πιο επιθετικοί, οργισμένοι και με μια κάψα που σε χτυπάει σε ευαίσθητα σημεία. Ο ήχος τους είναι μια μίξη black (κυρίως), gothic και industrial που σίγουρα θα έχει πολλά να πει από οπαδούς των Cradle of Filth μέχρι των Moonspell. Ξεχώρισα το “Blessed Blood” που ανοίγει θεαματικά τον δίσκο και θυμίζει Dimmu Borgir, το επιβλητικό “Enthorned” που έχει πλήκτρα και industrial στοιχεία, το “Jesus Heist” με τα γυναικεία φωνητικά να ακολουθούν μετά από κάθε refrain, το “Sepsis” που ξεσηκώνει λίγο τις πατέντες των Ministry και το “Cellembraceaeon” που είναι μια 9λεπτη παρακαλώ σύνθεση αρκετά επιθετική στην αρχή πιο μελαγχολική στην συνέχεια. Και οι υπόλοιπες συνθέσεις είναι αρκετά καλές και δουλεμένες. Όλα τα μέλη έχουν βελτιωθεί και εκτελεστικά, ενώ σίγουρα το πάθος είναι αυτό που τους απογείωσε ως σύνολο.

Υπάρχουν πολλές καλές ιδέες σε κάθε κομμάτι, χρησιμοποιούν samples, συμφωνικά πλήκτρα και αραιά (σε 2-3 κομμάτια) γυναικεία φωνητικά, αλλά η μουσική τους βασίζεται στις κιθάρες που σπέρνουν, τα πορωτικά drumms και το στιβαρό μπάσο. Τα φωνητικά του Darkface έχουν μεγάλο εύρος, από black μέχρι βαθιά μπάσα. Τα συναισθήματα κυμαίνονται μεταξύ οργής(πιο πολύ) και πικρίας και δίνουν αρκετές αποχρώσεις του μαύρου. Eπίσης είναι καταπληκτική και η παραγωγή του δίσκου και γενικά είναι στο σύνολό της μια κυκλοφορία που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες συγκροτημάτων του εξωτερικού. Στηρίξτε τους WEB όχι γιατί είναι ελληνική μπάντα αλλά γιατί το αξίζει.

THE PIT: 8,5/10

Η Νύχτα αυτή Νύχτα θα ξημερώσει στα ύψη της Τραγωδίας. Ο Ηλιος θα διωχθεί ως προδότης, η Γυναίκα υμνείται, ο πιο σπάνιος Ανθός θα μαραθεί για ν ‘αναγεννηθεί ως επίκληση στην Ενότητα. Η Φύση θρηνεί, η οργή της θα μας αλλάξει όλους και τον καθέναν χωριστά. Η Αρχαία Μήτρα θα μας απαρνηθεί και για μια ακόμη φορά ο Ουρανός θα σκοτεινιάσει, μόνο που αυτή την φορά θα είναι οριστικό. Κι από εκεί ψηλά η Λευκή Θεά με το χλωμό της πρόσωπο θα κοιτά όπως η Μητέρα το παιδί που είναι έτοιμη να προδώσει επειδή προδώθηκε και πληγώθηκε. Η Άνοιξη θα φέρει την Μεγάλη Οργή κι εμείς θα απολαύσουμε την Πτώση δίχως Όνειρα.

Αυτά τα συναισθήματα, αυτή την συγκίνηση προκαλλεί η ακρόαση του “Night Eternal” του νέου αριστουργήματος των Πορτογάλων που διανύουν δεύτερη περίοδο Celtic Frost επιρροής. Περιττό να πω πως όλα τα μέλη του συγκροτήματος δίνουν ρέστα. Όσες φορές ακούς αυτή την δισκάρα η μία ανατριχίλα διαδέχεται την άλλη και κάθε φορά είναι και πιο έντονη, πιο δυνατή. Οι Moonspell είναι ευλογημένοι (ή καταραμένοι, όπως το βλέπει κανείς), καθώς για πάντα θα έχουν δίπλα τους την Έμπνευση. Το αποτέλεσμα είναι 9 συγκλονιστικές συνθέσεις και ο καλύτερος δίσκος του συγκροτήματος. Το νέο τους έργο Τέχνης αποτελεί μια ανακεφαλαίωση της λαμπρής τους (ή καλύτερα) σκοτεινής καριέρας. Εδώ θα βρείτε την επιθετικότητα του Wolfheart, την θεατρικότητα του Irreligious, το goth σκοτάδι απ’ το Darkness And Hope, την ποιητικότητα του The Antidote και τα black ξεσπάσματα του Memorial. Το αποτέλεσμα; ΜΑΓΕΙΑ!

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως τα τραγούδια-διαμάντια είναι βγαλμένα από την ψυχή. Πρόκειται για μια μπάντα που ποτέ δεν επαναπαύτηκε και πάντα εξελλίσσεται. Στο Night Eternal λοιπόν, βρέθηκε η χρυσή τομή μελωδίας και ακρότητας, ατμόσφαιρας και καφρίλας. Επίσης δυνατό σημείο αυτή τη φορά είναι τα riffs πάνω στα οποία χτίζεται όλη η ατμόσφαιρα ενώ τα πλήκτρα λειτουργούν ως συνοδεία σε κάποιες στιγμές χωρίς να βασίζεται εκεί η δομή των συνθέσεων. Κομματάρες 9 στον αριθμό…Το “At Tragic Heights” με την απαγγελία από την Αποκάλυψη στην αρχή που καταλήγει σ’ ένα τελετουργικό όργιο και ξέσπασμα με thrash riffs, το “Night Eternal” με τις έντονες black αναφορές που όμως είναι τόσο διαφορετικό, το “Shadow Sun” που αρχίζει με ψιθύρους για να μπουν στην συνέχεια μέχρι και blast beats, το συντριπτικό “Scorpion Flower” που συμμετέχει η Anneke(Gathering) στο ντουέτο με τον Fernando και είναι σίγουρο ότι θα μείνει κλασικό, το “Moon in Mercury” που τσακίζει κόκαλα με τον τσαμπουκά του και το καθηλωτικό refrain, το πανέμορφο “Hers is the Twinlight” με τις υπνωτιστικές μελωδίες και τα καθαρά μέρη στην κιθάρα, η μελαγχολική gothic μπαλάντα “Dreamless”, το “Spring of Rage” με τα φοβερά leads και την rock επιθετική διάθεση και ο μεγαλειώδης επίλογος του “First Light” (θυμίζει Vampiria και Full Moon Madness) … Βασικά όλα!

Οι Moonspell συνέθεσαν έναν δίσκο που έχει μέχρι και thrash riffs, ωραίες μελωδίες, καλοδουλεμένα refrains, μαγευτική σκοτεινή ατμόσφαιρα, πάθος και φωτιά. Απ’ την άλλη ο Ribeiro όταν δεν μας συνταράσσσει με τα brutal φωνητικά του, μας καθηλώνει με την υπέροχη βαθιά φωνή του. Οι στίχοι γι’ άλλη μια φορά είναι φοβεροί, μυστικιστικοί και απολύτως ποιητικοί. Πραγματεύονται κυρίως την Φύση, την γυναικεία υπόσταση και το θηλυκό στοιχείο σε όλες του τις περιπτώσεις. Δεν έχει ξαναγίνει τόσο ξεχωριστή μνεία με τόσο πειστικό τρόπο. Απαλλαγμένοι από κάθε μανιέρα οι Πορτογάλοι παραμένουν στην κορυφή του gothic metal δείχνοντας αξιοζήλευτη συνέπεια και μας προσφέρουν ένα διαμάντι που όχι μόνο μπαίνει στα κλασικά του ιδιώματος αλλά ανήκει στην κατηγορία των δίσκων που σε συντροφεύει για μια ζωή, που κάθε φορά που το ακούς περνάει μέσα σου, αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο και αναζωπυρώνει το πάθος σου για το metal. Σκληρό, σκοτεινό και θανατηφόρο απλώνει τα σκοτεινά του πέπλα και σε αφήνει να τραγουδάς…Νight eternal, our world is burning! Προσκυνώ……………….

THE PIT: 10/10

ΥΓ.Η limited έκδοση θα έχει 3 επιπλέον κομμάτια, μεταξύ των οποίων το “Age of Mothers” που είναι απ ‘τα πιο επικά που έχουν γράψει.

ΥΓ2.Το Artwork του Seth είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Η θρηνούσα Μαντόνα ταιριάζει τόσο στο κλίμα του δίσκου, αλλά είναι και υπέροχης αισθητικής.

H αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα με την καλύτερη διάθεση ν’ ακούσω τον νέο δίσκο των Dark Suns μιας που με είχαν απασχολήσει και στο παρελθόν θετικά. Μια μπάντα που φτιάχνει ένα μωσαικό με ηχοχρώματα απ’ τους Pain of Salvation και Porcupine Tree κυρίως, αλλά δεν διστάζει να προσθέσει λίγη απ’ την μελαγχολία των Anathema και Opeth, ψάχνοντας παράλληλα την Tool προσέγγιση.

Το εξώφυλλο δεν είναι και το καλύτερο που μπορεί να σου τύχει για πρώτη επαφή, αφού το θεωρώ κακόγουστο αλλά τέλοσπάντων…Το instrumetal “Stampede” που ανοίγει τον δίσκο δίνει σκυτάλη στο “Flies in the amber” το οποίο φαίνεται επηρεασμένο από Tool στο στυλ και Dead Soul Tribe καθότι χρησιμοποιούν φλάουτο. Το “Thornchild” είναι ένα slow κομμάτι που κυλάει πολύ ήρεμα και έχει ένα συναισθηματικό refrain. Μέχρις εδώ όλα καλά. Από εδώ όμως αρχίζει να γίνεται κάπου κουραστικό το πράγμα κι αυτό δεν προκύπτει για κάποιον που ακούει πρώτη φορά τον δίσκο αλλά για καμιά δεκαριά φορές. Αν δεν βαρεθείτε από την πρώτη ακρόαση και θέλετε να εμβαθύνετε στον ήχο του συγκροτήματος, θα ανακαλύψετε πως με δυσκολία θα παρακολουθήσετε τα υπόλοιπα τραγούδια. Τα “Rapid Eyes Moment” και “Amphibian Halo” έχουν καλές ιδέες αλλά δεν κάνουν την διαφορά. Δεν είναι ιδιαίτερα δαιδαλώδη και πολύπλοκα, έχουν πιάνο, samples και ακουστικές κιθάρες αλλά μου φάνηκαν ρηχά. Τα εναπομείναντα κομμάτια πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

Οι Dark Suns είναι καλοί μουσικοί αλλά κάπου γίνονται βαρετοί. Οι συνθέσεις μοιάζουν να επαναλαμβάνονται κατά την διάρκεια της ακρόασης, το παίξιμο είναι άνευρο και το μεγάλο μειονέκτημα είναι πως δεν έχουν ξεσπάσματα παρά μόνο ελάχιστα brutal φωνητικά αραιά και που. Δεν ομιλώ για επιθετικότητα αλλά διακυμάνσεις στις διαθέσεις και στα ηχοχρώματα, ειδικά για το είδος που παίζουν κρίνεται απαραίτητο.

Το Grave Human Genuine φλερτάρει με το νέο κύμα του prog, αλλά σε καμία περίπτωση δεν κοντράρει μεγάλα συγκροτήματα ούτε γίνεται ενδιαφέρον, ενώ δεν σε προκαλεί να το βάλεις στο στερεοφωνικό . Κυλάει πλαδαρά και χαλαρά απ’ τα ηχεία και σου δίνει την αίσθηση πως έχεις να κάνεις με Pain of Salvation δεύτερης κατηγορίας. Κρίμα.

THE PIT: 6/10

Και μόνο στο άκουσμα ότι οι Whitesnake κυκλοφορούν νέα δουλειά εν έτει 2008 πρέπει απ’ την μια να μας προβληματίσει κι απ’ την άλλη να μας βάλει στην πρίζα. Είναι δυνατόν ένα συγκρότημα που απαρτίζεται από βετεράνους να μας προσφέρει κάτι ουσιαστικό; Απ’ αυτούς δεν έχουμε την απαίτηση να επανακαθορίσουν το hard rock πλέον, αλλά να μας προσφέρουν καλά τραγούδια. Το καταφέρνουν; Ας τα δούμε τα πράγματα απ’ την αρχή…

Λοιπόν, τα γερόντια τραγουδούν ακόμη. Έβγαλαν έναν δίσκο αξιοπρεπή, που μπορεί να μας κάνει συντροφιά το καλοκαίρι με τις hard rock μελωδίες του. Ο Coverdale το προσπαθεί, όμως το πέρας της ηλικίας και οι καταχρήσεις αποτυπώνονται πλέον στην φωνή του η οποία φαίνεται κουρασμένη, βγαίνει με δυσκολία αν και δεν λείπει το πάθος. Για το studio καλός είναι στα live είμαι σίγουρος πως χωλαίνει κρίνοντας κι απ’ τις τελευταίες συναυλίες στην Ελλάδα. Η σύνθεση της μπάντας ελάχιστα θυμίζει τους παλιούς Whitesnake αλλά δεν βαριέσαι…Υπάρχουν κομμάτια που θυμίζουν τις στιγμές του παρελθόντος όπως τα αισιόδοξα “Best Years”, “Can you hear the wind blow” και “Good to be bad”. Υπαρχουν φυσικά οι μπαλάντες για τα κοριτσάκια και τους καψούρηδες “All I want, all i need” και “Summer Rain” που δεν φτάνουν την κλάση των κλασικών ερωτικών τραγουδιών του συγκροτήματος, αλλά ακούγονται ευχάριστα και το σημαντικό δεν είναι κουραστικές. Το κλείσιμο του δίσκου με την power μπαλάντα “Τil the end of time” είναι ιδανικό και έχει μια ημι-western ατμόσφαιρα.

Το περίμενα χειρότερο για να είμαι ειλικρινής. Χαίρομαι που ακόμη το έχουν και σε καμία περίπτωση δεν είναι αρπαχτή το “Good to Be Bad”. Έχει γκάζια, είναι πιο heavy απ’ τις τελευταίες δουλειές και η “έκπληξη” είναι πως οι Whitesnake έχουν ακόμα ενθουσιασμό και όρεξη. Ένα νέο ξεκίνημα; Δεν ξέρω πόσοι θα ασχολιόντουσαν με τον δίσκο αν δεν είχε το λογότυπο Whitesnake αλλά μην γκρινιάζουμε…είναι ο νέος δίσκος μιας ιστορικής μπάντας εν έτει 2008 διάολε!

THE PIT: 7/10

Oi Eλβετοί Cataract μας έχουν προσφέρει δισκάρες του thrash κυρίως με τα τελευταία “With Triumph Come Loss” και “Kingdom”. Η αλαγή στο line up με τον κιθαρίστα και βασικό τους συνθέτη ν’ αποχωρεί θα μπορούσε να αποτελέσει καταστροφή. Όμως αυτοί όχι μόνο δεν πτοήθηκαν αλλά έβγαλαν έναν δίσκο ακόμα πιο οργισμένο και αιχμηρό προσθέτοντας hardcore στοιχεία χωρίς όμως να αλοιωθεί η ταυτότητά τους. Επιθετικό όσο δεν παίρνει, στακάτο και με μια παραγωγή που αναδεικνύει το μέταλλο που χύνεται απ’ τα ηχεία. Το εναρκτήριο “Τhe seperation of life and time” σου ρίχνει την πρώτη κατραπακιά κι από εκεί και πέρα πέφτεις σε ένα κολαστήριο από riffs που προσκυνάνε την κληρονομιά των Slayer.

Εκτελεστικά και τεχνικά το συγκρότημα είναι άψογο και σου προσφέρει την δυνατότητα για να γυμνάσεις το σβέρκο σου για τα καλά. Αν και δεν διακρίνεται για την πρωτοτυπία του, το “Cataract” είναι πάνω απ’ τον μέσο όρο των αντίστοιχων κυκλοφοριών και αν ψάχνεται έναν δίσκο για κοπάνημα αυτός είναι για εσάς.

ΤΗΕ PIT: 7/10

Έχουμε ξεχάσει πως η μουσική είναι για να περνάμε καλά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που ακούνε metal για να το παίξουν σκληροί στα γκομενάκια ή να βρουν αποκούμπι για την μιζέρια τους. Ε  λοιπόν οι Zimmer’s Hole δεν είναι για τ’ αυτιά τους. Μια μπάντα που λειτουργεί ως metal παρωδία και δεν ενδείκνυται για σοβαροφανείς. Ακόμα κι απ’ τον τίτλο που λειτουργεί ως ένωση τίτλων δίσκων των Motley Crue και Venom αντίστοιχα μπορείς να καταλάβεις την τρέλα που κουβαλάνε τούτοι εδώ.

Η μπάντα κατουράει στον τοίχο που γράφει “true” και σε κάθε κομμάτι του album κάνει μια…διατριβή πάνω σ’ ένα μουσικό στυλ ανακατεύοντας διάφορες επιρροές. Πέρα όμως απ’ το χιουμοριστικό του πράγματος με τους αστείους στίχους, τα τραγούδια κόβουν κώλους και δείχνουν πως πρέπει να παίζεται το metal είτε λέγεται power, heavy, death, thrash, epic δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο…Κομμάτια όπως το epic “We rule the fucking land”, το “Αnonymous esophagus” που κάνει μνεία στον πεοθηλασμό από τις groupies, το “Devil’ s Mouth” που ξεκινά μ ‘ένα μεγαλειώδες…ρέψιμο(!) και το “Hair doesn’t grow on steel” για τους τριχωτούς μπυρόβιους έχουν πορωτικά riffs, τύμπανα που τα δέρματά τους απ’ το κοπάνημα δεν φαίνεται ν’ αντέχουν για πολύ, φοβερά φωνητικά όλων των ειδών και μπουνταλοσύνη!

Ότι καλύτερο για χαβαλέ (αν και η μουσική τους δεν φέρνει γέλια), με βλαχο-μοχθηρία και αυθεντικότητα. Χωρίς ίχνος συμβιβασμού οι Καναδοί (την παραγωγή την έκανε ο Devin Townsend) προσφέρουν την αγάπη τους για την μουσική μας μέσω ενός δίσκου που δεν πρόκειται να τον καταλάβουν οι μη μυημένοι.

THE PIT: 8/10

Οι Royal Hunt έχουν κάνει από παλιά το χρέος τους απέναντι στην Τέχνη κυκλοφορώντας αριστουργήματα του progressive ήχου με αποκορύφωμα το περίφημο Paradox. Στο νέο album συναντάμε πολλές μελωδίες και εκπληκτικές εκτελέσεις. Βασικός θεματικός άξονας του δίσκου είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων σε σχέση με τον τρόπο που βλέπουν και προσεγγίζουν το Θεό. Η παραγωγή είναι κρυστάλλινη και αναδεικνύει όλες τις γραμμές, τα κλασικά όργανα που χρησιμοποιούν (βιολιά, cellos, πνευστά κτλ) αλλά και τα υπέροχα φωνητικά πολλές φορές συνοδεία τενόρων.

Τα πλήκτρα χρωματίζουν όμορφα τις συνθέσεις και είναι η βασική αιτία της συνολικής αισθητικής και της ατμόσφαιρας του album, ενώ τα riffs έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και τα πλήκτρα απλά λειτουργούν ως “πλάτες”, σημαντικό κατ’ εμέ για έναν heavy progressive δίσκο. Μεγάλο ατού είναι τα πιασάρικα refrain και ο διάχυτος λυρισμός τα οποία μεταφέρουν τόσο το στιχουργικό concept με πειστικότητα αλλά επιπλέον δημιουργούν ένα αίσθημα ανάτασης στον ακροατή. Συνθέσεις όπως τα “Hostile Breed”, “Exit wound”, “Divide and Reign” και “High noon at the battlefield“ αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι οι παθιασμένες ερμηνείες και η θεατρική απόδοση όλων των μελών του συγκροτήματος.

Ευτυχώς οι Royal Hunt έφτιαξαν έναν progressive δίσκο με power αλλά κα hard rock στοιχεία ο οποίος ξεφεύγει από την γραφικότητα της πλειοψηφίας των σημερινών κυκλοφοριών του είδους. Το μόνο “αλλά” είναι πως κάπου τα έχουμε ξανακούσει όλα αυτά. Οι φίλοι του ήχου ας μην το χάσουν, οι υπόλοιποι ενδεχομένως βρουν κάτι που θα τους αρέσει αλλά θα ζήσουν και χωρίς αυτό. Ένας αξιοπρεπής, χορταστικός δίσκος μελωδικού metal.

ΤΗE PIT: 7,5/10

Έλα πάμε γερά με τσαμπουκά! Με την πλέμπα που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε. Ευτυχώς οι βετεράνοι Testament έρχονται να μας δώσουν μια καλή κλωτσιά για να θυμηθούμε τι γίνεται. Το “The formation of Damnation” είναι Δ-Ι-Σ-Κ-Α-Ρ-Α! Έχει old-school νοοτροπία που δεν συμβαίνει στο όνομα όμως κάποιας νοσταλγίας για περασμένα μεγαλεία αλλά είναι περασμένη μέσα από ένα μοντέρνο φίλτρο. Όλα όσα αγαπήσαμε στο metal είναι εδώ. Κιθάρες-ξυράφι, στιβαρό rythm section, πάθος, τσαμπουκάς, ψυχωμένα φωνητικά. Όλα σπέρνουν εδώ! Κομματάρες όπως το “Μore than meets the eye” που είναι τρελά συναυλιακό με υπέροχες δισολίες, το “The evil has landed” που σκίζει, το ομώνυμο έπος, το “Killing season” που γυαλίζει το μάτι του ή το “F.E.A.R” που θερίζει κεφάλια. Οι συνθέσεις είναι σε υψηλό επίπεδο, οι ταχύτητες πορωτικές, η παραγωγή αναδεικνύει τον όγκο.

Ποιος περίμενε άραγε ότι οι Testament θα έβγαζαν τέτοιο διαμάντι μετά από χρόνια απουσίας και με το “The Gathering” να έχει προηγηθεί; Κι όμως, παραμένουν μια τίμια μπάντα που μας προσφέρει ατόφιο κοφτερό ατσάλι, στακάτο και ουσιώδες όσο λίγα σήμερα. Και επικίνδυνο. Καλά για τα solos και τα leads δε θα μιλήσω γιατί θα γίνω γραφικός. Ένας δίσκος που θα ξυπνήσει μνήμες στους παλαιότερους καθώς μοιάζει να βγήκε από τα ’80s αλλά θα προσφέρει στους νεότερους έναν νέο λόγο για headbanging. Ιδανική συντροφιά για μπυρίτσα! Ακούγοντας τις σημερινές μπάντες να ψευτο-thrashίζουν βάζεις το νέο Testament στο στερεοφωνικό και καταλαβαίνεις διαφορά. Aυθεντικότητα, καταιγισμός από riffs, 11 thrash ύμνοι απ’ τους καλύτερους των τελευταίων (πολλών) χρόνων. Natural born killer…

THE PIT: 8,5/10

Xρόνια περιμέναμε αυτή την στιγμή. Tην επανένωση των Cavalera bros αν και δεν έγινε υπό την ονομασία “Sepultura”. Ας περάσουμε όμως στα του δίσκου, ο οποίος θα ικανοποιήσει απολύτως όσους γούσταραν το “Chaos AD” κυρίως. Προσωπικά δεν έπαθα την πλάκα που έπαθαν μερικοί ακούγωντας τον. Έχει μερικούς thrash δυναμίτες μέσα όπως τα “Inflikted”, “The doom of all fires”, “Bloodbrawl”, “Sanctuary” και “Dark Ark” αλλά αν με ρωτάς δεν εξεπλάγην καθόλου από το επίπεδο συνθέσεων, ούτε απ’ την μουσική κατεύθυνση. Βέβαια αν το ζητούμενο είναι η πόρωση ο δίσκος σε ανταμοίβει καθώς ο Max βρίσκεται σε φόρμα, βάζοντας και μερικά στοιχεία από το project του “Nailbomb”, ο Igor δεν ξέχασε την τέχνη του και η χημεία με τον αδελφό του δεν έλειψε ποτέ. Ειδική μνεία αξίζει ο κιθαρίστας Mark Rizzo ο οποιός μετά τους Soulfly μας παίρνει τα μυαλά κι εδώ με το ουσιώδες παίξιμό του. O δίσκος έχει παλιό ήχο των Sepultura και μάλλον οι παλιοί οπαδοί τους θα ικανοποιηθούν πλήρως καθώς φαίνεται να είναι  και η προτεραιότητα των Cavs.

Δεν είναι ούτε Sepultura, δεν είναι Soulfly αλλά δεν ξεφεύγει από τα όρια που έχουν θέσει οι μπάντες αυτές, εκτός απ’ το ότι στο Inflikted δεν θα συναντήσετε καθόλου latin πινελιές. Ας είναι. Πρόκειται το δίχως άλλο για ένα ιδανικό ορεκτικό μέχρι να περιμένουμε το θρυλικό reunion που προσφέρει άθφονο headbanging. Ας ελπίσουμε πως οι Cavalera Conspiracy δεν θα βγάλουν άλλο δίσκο…

THE PIT: 7,5/10