Σας γράφω κάπου απ’ το μέλλον. Κατάφερα και βρήκα την πύλη να φτάσω εδώ αλλά δεν ξέρω πως και αν θα γυρίσω. Θα σας περιγράψω όσο καλύτερα τα όσα βλέπω τον τελευταίο μήνα. Eίμαστε στην εποχή που αποθεώνεται η κακογουστιά και η ασχήμια. Που το γκροτέσκο έχει περάσει στο DNA μας ως κάτι φυσιολογικό.
Οι πολίτες είναι αιχμάλωτοι μιας ατμόσφαιρας σαχλαμάρας και τεχνητής ευφορίας. Τα ασήμαντα γεγονότα έχουν εμβολιάσει τον τρόπο σκέψης τους και η πλειοψηφία αποσπάται από τα σημαντικά θέματα που απασχολούν την ζωή τους. Οι πολίτες έχουν μπλέξει το “σωστό” με το “κοινά αποδεκτό”. Τεράστια πάρκα αναψυχής έχουν στηθεί στον νου τους και η μοναδική τους συμμετοχή είναι στα τηλεπαιχνίδια που στέλνεις sms, έτσι αντικαταστάθηκε βλέπετε η συμμετοχή στα κοινά με μια τραβεστί παραλλαγή της.

Απ’ την άλλη άνθρωποι που σκέφτονται διαφορετικά, που έχουν “παράξενες” συνήθειες και προτιμήσεις θεωρούνται αντικοινωνικοί. Το πιο τρομακτικό όλων όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι δεν τα επέβαλλε κανένας δικτάτορας, αλλά όλα κατασκευάστηκαν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Όλες οι μορφές τέχνης καθώς και τα βιβλία θεωρούνται απαγορευμένα. Τα καίνε. Οι άνθρωποι προετοιμάστηκαν ψυχολογικά γι’ αυτό τον τρόπο ζωής μέσα απ’ τις διαφημίσεις και το shopping therapy. Σε όσους νιώθουν καταπιεσμένοι σ’ αυτό τον κόσμο τους παρέχονται “χαπάκια ευτυχίας” κι αν συνεχίσουν να μην προσαρμόζονται εξορίζονται σε ένα νησί-φυλακή. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με τηλεοράσεις και οθόνες που προβάλλονται τα πιο απίθανα πράγματα. Δεν υπάρχει περίπωση να διαφύγεις από τον καταιγισμό πληροφοριών. Βλέπετε λόγω ότι το ωράριο εργασίας είναι πλέον το 12ωρο ελάχιστα έχεις να κάνεις.

Όσοι είναι αντικομφορμιστές (μουσικοί, ποιητές, συγγραφείς, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, βιβλιοφάγοι) θεωρούνται επικίνδυνοι, καθώς δεν υπακούουν στον συντηρητικό και προκαθορισμένο τρόπο σκέψης του καθεστώτος. Η πόλη που βρίσκομαι μοιάζει με την Αθήνα, αλλά και με στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι ημιμαθείς κοιμνούνται στον ύπνο “των αιώνιων κεκτημένων”. Οι νέοι αδυνατούν να διαβάσουν, θέλουν μόνο προκατασκευασμένες εικόνες και αυξάνουν την γνώση τους μέσα από life-style έντυπα. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν υπάρχει τίποτα παραπάνω απ’ όλα αυτά.

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με αστυνομικούς που φορούν βαριές στολές και όλοι οι δημόσιοι χώροι με κάμερες και ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης. Οι άνθρωποι σαν μυρμήγκια κινούνται σε ομάδες χωρίς να προσέχουν καν ο ένας τον άλλον, δουλεύουν, δουλεύουν και…δουλεύουν. Απ’ ότι διαβάζω στις εφημερίδες του καθεστώτος (όλες πλέον υπάγονται εκεί) μια επιστημονική ομάδα δουλεύει πάνω στην τελειοποίηση μιας τεχνητής νοημοσύνης. Οι κλασικές θρησκείες δεν υπάρχουν, αντικαταστάθηκαν με μια νέα τεχνο-θρησκεία. Ο άνθρωπος από σκλάβος του Θεού, έγινε σκλάβος των δημιουργημάτων του. Ειρωνικό έτσι;

Δεν ξέρω πως θα γυρίσω πίσω στο δικό σας (μας) παρόν. Το μόνο που θέλω είναι να μάθω πως φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο. Όσο βρίσκομαι στο ακαθόριστο μέλλον θα προσπαθώ να σας στέλνω κρυφά απ’ αυτόν τον παλαιό υπολογιστή τα όσα ανακαλύπτω.
Υπάρχει βέβαια ο φόβος να με ανακαλύψουν και να με τιμωρήσουν με την ποινή της λοβοτομής. Βλέπετε όποιος ακόμη νιώθει συναισθήματα (τα οποία είναι απαγορευμένα) έχει αυτή την τύχη. Αν ούτε πάλι δεν συμμορφωθεί, τον περιμένει η θανατική ποινή.
Ξέρετε όμως κάτι; Οι ιδέες δεν χάνονται ποτέ. Ποτέ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την ουσία τους, παρά μόνο να τις περιγράψουμε. Είμαστε πολλά παραπάνω απ’ το εύθραυστο κάλυμά μας. Γεννηθήκαμε για να χάσουμε, αλλά ζούμε για να κερδίσουμε. Απέναντι στην βαρβαρότητα που καταφτάνει απαντάμε…

Δεν φοβόμαστε τίποτα!
Δεν θα πεθάνουμε ποτέ!

Έχω ένα πρόβλημα με τις λέξεις τον τελευταίο καιρό. Όχι, δεν πάσχω από κάποια μορφή κώφωσης. Ούτε έπαψα να τις καταλαβαίνω. Μάλλον αυτές έπαψαν να με καταλαβαίνουν. Ξαφνικά η αφαίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων, ονομάστηκε στο όνομα της ευημερίας, ελαστικές μορφές απασχόλησης! Οι εκμεταλλευτές που παίζουν παρτίδες επικίνδυνων οικονομικών παιχνιδιών στο ταμπλό του αίματος εις βάρος ολόκληρων χωρών βαφτίστηκαν επενδυτές! Τα εγκλήματά τους; Είναι επενδύσεις! Οι περιορισμοί των ατομικών ελευθεριών απέκτησαν νέα ταμπέλα, κατεβάζοντας την παλιά που χαράχτηκε από αγώνες τόσων ετών…μέτρα ασφάλειας! Οι πόλεμοι μοιάζουν να συμβαίνουν σε κάποιον μακρινό γαλαξία, καθώς στα διάφορα κράτη που δεν “συνεργάζονται” παρέχεται…ανθρωπιστική βοήθεια! Ο θάνατος αμάχων είναι παράπλευρες απώλειες, δηλαδή τίποτα σπουδαίο μην ανησυχείτε…

Οι δυνάμεις κατοχής αποκαλούνται χαιδευτικά, ειρηνευτικές δυνάμεις! Ο θάνατος ανθρώπων είναι στατιστικό στοιχείο σε κάποιον πίνακα. Η επιλεκτική μεταχείριση ανθρώπων βάσει της κοινωνικής τους θέσης, ονομάζεται δικαιοσύνη! Η δικαιοσύνη των ολίγων. Η αλήθεια πλαστογραφείται, ενώ η Νέα Βαβέλ τροφοδοτείται με ηλεκτρισμό απ’ τον ιδρώτα μας. Τα δικαιώματα, υποκατέστησαν την πραγμαστική Ελευθερία. Βλέπετε ακόμη κι οι σύγχρονοι σκλάβοι έχουν δικαίωμα στην ψευδαίσθηση. Η λαίλαπα που προσπαθεί να αποσυνθέσει κάθε κεκτημένο που κατακτήθηκε με αίμα, έχει την ετικέτα…μεταρρυθμίσεις!

Οι ιδέες κατάντησαν πλαστικά σκευάσματα με copyright φυλακές (ή φύλακες, όπως προτιμάτε) και η Βαβέλ σε καλεί…“Βάλε το καλώδιό σου κι έλα μαζί μας”. Καίγοντας Ζωή για καύσιμο, η βιομηχανική κονσέρβα σε επιβραβεύει για την συμβατικότητά σου. Η Νέα Βαβέλ! Η αρχαία πόρνη μοιάζει τόσο νέα, με το ντύσιμο της σιλικόνης. Μια φυλακή στην καρδιά της, σμιλεμένη από γυαλί και μέταλλο, τσιμέντο και θειάφι. Έχουν περάσει τόσοι αιώνες, μα αναρωτιέμαι…γιατί ρίχνουμε ακόμη άπιστους στην πυρά τάχα για τον Θεό;
Άραγε καταλαβαινόμαστε τώρα, αυτή την στιγμή ή οι λέξεις εννοούν για τον καθένα πλέον κάτι διαφορετικό; Βλέπετε στην εποχή όπου όλα θεωρούνται υποκειμενικές απόψεις και με ένα “αυτή είναι η γνώμη σου” απαλλασσόμαστε από την σκέψη και την κατανόηση δεν ξέρω αν αυτά που γράφω τώρα είναι θέμα γλώσσας ή αντίληψης.
Ο τέλειος κόσμος της “Ε.Δ.Ε.Μ” ήταν ένα όνειρο και ο πρωτόγονος εγκέφαλός μας προσπαθούσε να ξυπνήσει απ’ αυτό. Η ατέλεια του κόσμου είναι σημάδι της πραγματικότητας και της εικονικότητάς του. Το δημιούργημα ξεπερνάει τον δημιουργό, όταν ο τελευταίος του αφήσει περιθώριο για επιλογή. Κι εμείς έχουμε την επιλογή, όπως πάντα την είχαμε και χτίσαμε την Νέα Βαβέλ, ώστε η Αλήθεια να προσαρμόζεται σ’ εμάς. Όποιος έχει την δύναμη μπορεί να καθορίσει όσα συμβαίνουν γύρω μας, μόνο με τις λέξεις. Εξουσία νομίζω λέγεται αυτή η δυνατότητα.

Στην μεταμοντέρνα σκέψη, οφείλουμε την κριτική στις Μεγάλες Αφηγήσεις (Μαρξισμός, Διαφωτισμός, Θρησκεία). Βασικό εργαλείο της μεταμοντέρνας σκέψης υπήρξε η αποδόμηση. Σημαντικά επιτεύγματά της υπήρξαν οι θάνατοι: του Θεού, του Λόγου και της Αυθεντίας. Η μεταμοντέρνα σκέψη κατηγόρησε όλα τα παραπάνωγια την αποτυχία απελευθέρωσης του Ανθρώπου. Στόχευε στην απελευθέρωση του ατόμου απ’ την μία και μόνη αλήθεια. Συγχρόνως “διέλυσε” τον Λόγο, για να τον καταγγείλει. Στο όνομα της αποδόμησης οδηγηθήκαμε στον άκρατο υποκειμενισμό. Όχι μόνο απέσυρε την απάντηση, αλλά και το ίδιο το ερώτημα. Έτσι οι απαντήσεις κατέληξαν να είναι τόσες όσες τα υποκείμενα, φτάνοντας στο σημείο να αναιρέσουν την ίδια την ουσία του ερωτήματος. Στο όνομα της υποκειμενικότητας η Νέα Βαβέλ μαγειρεύει μια άοσμη και άνοστη σούπα που δεν καταγγέλει τίποτα επί της ουσίας, δεν κρίνει, παρά μόνον έχει ένα πλήθος ατόμων που “καθένας κοιτάει την δουλειά του” και ως διαλυμένα υποκείμενα έχουν την ψευδαίσθηση ελευθερίας.

Δεν μπορείς να δεις τον άνθρωπο που βλέπουν οι άλλοι σε σένα. Κάθε άνθρωπος έχει κλειστεί στο προσωπικό του κουκούλι. Δεν έχει χρόνο ν’ ακούσει, αλλά θέλει να τον ακούσουν. Κάθε άνθρωπος έχει κλειστεί στο προσωπικό του κουκούλι. Μόνο που πρέπει ν’ αποφασίσουμε αν θα μεταμορφωθούμε σε πλήθος πεταλούδων.

Noμίζεις ότι είσαι ελεύθερος; Πες μου τότε, μπορείς αυτή την στιγμή να πας σε όποιο μέρος του κόσμου θέλεις; Μπορείς αύριο να μην πας στην δουλειά (τόσα χρόνια εξέλιξης κι απλά άλλαξε ένας τόνος στην λέξη δουλεία) χωρίς συνέπειες; Μπορείς ό,τι κι αν αποφασίσεις να το κάνεις απ’ την στιγμή που δεν καταπατάς την ελευθερία του άλλου; Μπορείς να αλλάξεις ρόλο; Μπορείς να μιλήσεις με όποιον άνθρωπο επιθυμείς; Έχεις την δυνατότητα να γευτείς ότι επιθυμείς χωρίς ενοχές; Μπορείς να έχεις γνώμη για κάτι που δεν δείχνει η τηλεόραση; Μπορείς ν’ ασχοληθείς με ό,τι κι αν σκεφτείς; Μπορείς ν’ ακολουθήσεις τα όνειρά σου; Μπορείς ν’ απαντήσεις ειλικρινά στον εαυτό σου;

Ζούμε στην κοινωνία της πληροφορίας, όπου ο Θεός μας έχει ξεχάσει κάπου εδώ και η νέα λατρεία είναι το χρήμα. Είναι το χαρτί απόδειξης συμμετοχής στο Σύστημα. Πρώτες οι Τράπεζες, μας προσφέρουν ένα σωρό ειδών δάνεια προωθώντας το παιχνίδι της αύξησης παραγωγής των πολυεθνικών. Πολλοί Έλληνες φοβούνται πλέον περισσότερο την υπερχρέωση σ’ αυτές και γι’ αυτό οδηγηθήκαμε στον εθισμό απ’ την πλαστική πρέζα. Έπειτα η επιβολή καταναλωτικών προτύπων που σου χαρίζουν-υποτίθεται- μια κοινωνική θέση, είναι μια νόρμα που επιβάλλον τα δίκτυα διανομής τα οποία εκτοπίζουν τους ανεξάρτητους παραγωγούς. Πάρτε για παράδειγμα τον κινηματογράφο ή την μουσική. Σαν να μην έφτανε αυτό πλέον τα προιόντα αναβαθμίζονται συνεχώς απαιτώντας από σένα να ακολουθήσεις τις…εξελίξεις, ειδικά αν έχεις πέσει στην παγίδα κάποιας μόδας ή θεωρείς το κινητό σου προέκταση του εαυτού σου, επί παραδείγματι.

Ακόμη μια λειτουργία του matrix είναι πως προσπαθεί να ελέγχει την ροή των πληροφοριών με τέτοιο τρόπο ώστε ν’ αποφεύγονται ή ν’ απομονώνονται οι διαφορετικές αντιλήψεις. Η Θρησκεία είναι ένας τεράστιος φορέας εξουσίας. Έδωσε σε κάθε λαό τις απαντήσεις που επιθυμούσε, προκειμένου να εξυπηρετούν οι απαντήσεις αυτές κάποια ανάγκη για ενότητα αλλά και για να εξηγούν αποφάσεις της εξουσίας. Η Επιστήμη αν και μας έχει δώσει ακόμη και την δυνατότητα να μοιράζομαι μαζί σας αυτές τις σκέψεις χωρίς να σας ξέρω, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως πολλές φορές χρησιμοποιείται από κάποιους ώστε να μείνει κρυφή η γνώση, αλλά και για να κάνουν επίκληση στην αυθεντία. Επίσης τα τεράστια δίκτυα ΜΜΕ έχουν μια συγκεντρωτική δύναμη πληροφοριών, που αφού τις φιλτράρουν τις προσφέρουν σε κατάλληλη συσκευασία ώστε να καταναλώνονται οι φόνοι κι οι βιασμοί συνοδεία ποπ-κορν και αναψυκτικού.

Βέβαια το matrix έχει πιο πολύπλοκη δομή για να την εξηγήσει κανείς. Κάποιους τους απομονώνει, άλλους τους κάνει να χάνουν την πίστη τους, άλλους ν’ αμφιβάλουν για τον εαυτό τους, άλλους τους ανταμοίβει με πετυχημένη ζωή ώστε να εξασφαλίσει την σιωπή τους κι άλλους τους οδηγεί στην τρέλα. Στις “δημοκρατικές” κοινωνίες ο έλεγχος ασκείται βελούδινα και συγκαλυμμένα, με το να πειστούν οι πολίτες πως ότι συμβαίνει είναι για το συμφέρον τους. Ο ιδανικός πολίτης για το matrix είναι αυτός που μιμείται, υπακούει και προσκυνά ανύπαρκτους θεούς από νέον.

Στόχος είναι να δημιουργηθεί η εντύπωση πως υπάρχει ένας μέσος όρος μιας απρόσωπης πλειοψηφίας που αποτελεί το καλούπι, την νόρμα που οφείλεις να ανήκεις για να μην θεωρείσαι “παράξενος”, “περιθωριακός” και “απομονωμένος”. Έτσι πιστεύουμε πως ο μέσος όρος προέρχεται από κάποια υπηρεσία που μελετάει το παραμικρό. Οι “φιλήσυχοι νoικοκυραίοι” είναι μια “ράτσα” που έχει προκύψει απ’ αυτήν ακριβώς την ψευδαίσθηση. Οι άνθρωποι έφτασαν να κρίνονται από την επαγγελματική τους θέση, από τα τετραγωνικά του σπιτιού τους, τα κυβικά του αυτοκινήτου και το κουστούμι τους. Το “φαίνεσθαι” υποκατέστησε το “είναι”.

Έχουμε καταντήσει να ζούμε σαν τον “Τζακ μες στο Κουτί”. Κλεισμένοι μες στο ρολόι περιμένουμε τον “μπαμπούλα” να μας ανοίξει για λίγο, να μας δώσει τις εντολές του και μετά να ξανακλειστούμε στο ρολόι κι ενώ μας χαράζουν τα γρανάζια του, εμείς να νιώθουμε ασφαλείς αφού δεν κάνουμε το λάθος (ή καλύτερα δεν τολμάμε) να ξεφύγουμε για μια στιγμή έστω, από τις συνήθειες, τις ενοχές, τα πρέπει και τον εαυτό μας. Φτάσαμε στο σημείο να χρησιμοποιούμε την φαντασία μας μόνο για τις σεξουαλικές φαντασιώσεις και για το πως θ’ αποκτήσουμε λαμπερό αμάξι και σκάφος. Πουλημένα όνειρα που δεν είναι αυθεντικά, δεν είναι δικά μας. Ακόμα κι αυτά είναι όνειρα του matrix.

Ας κρίνουμε κάθε άνθρωπο μόνο από τα όνειρά του, τις ιδέες, την έμπνευση, την αλήθεια του και την ψυχή του. Η φαντασία έχει ποινικοποιηθεί και έχει ταυτιστεί με τον “ρομαντικό” και τον “γραφικό”. Ας επιστρατεύσουμε όλοι μαζί την φαντασία μας ενάντια στο matrix, είναι το μόνο όπλο που δεν μπορεί να προβλέψει καμία μέτρηση και κανένας στατιστικός πίνακας.

Κυλάει σαν άμμος μέσα απ’ τα δάχτυλά μας. Δεν προλαβαίνουμε να πιάσουμε τους κόκους που πέφτουν και ταυτόχρονα κάνουμε ισορροπία με το ένα πόδι πάνω σ’ ένα γυάλινο πάτωμα. Ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής που μας έχει επιβληθεί, μας έχει αναγκάσει να κυνηγάμε τον Χρόνο, αναζητώντας ασημαντότητες. Μας έχει δώσει ένα φυλλάδιο οδηγιών που αναγράφονται ως κριτήρια ύπαρξης στην σημερινή πραγματικότητα η οικονομική δύναμη, η αναπαραγωγή του είδους(πάντα στα πλαίσια της οικογένειας), η ελεγχόμενη μόρφωση και κυρίως η αναπαραγωγή αυτού του μοντέλου ως “κληρονομιά” για τις επόμενες γενιές. Οτιδήποτε ξεφεύγει απ’ τον κανόνα δεν είναι “φυσιολογικό”. Η ονειροπόληση θεωρείται χάσιμο χρόνου σ’ έναν κόσμο που όλα τα μετατρέπει σε μονάδες μέτρησης. Η εικόνα που έχουμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι αθροιστική.

Ο ΜακΛουάν έλεγε πως δεν μπορείς να διαβάσεις το κείμενο, αν δεν ενεργοποιηθεί η λειτουργία ανάγνωσης. Το κείμενο που διαβάζεις τώρα δεν είναι μόνο μια σειρά από γράμματα και λέξεις. Αυτό συμβαίνει γιατί ήδη έχεις ενεργοποιήσει την “απαραίτητη λειτουργία”. Πλέον αναγνωρίζεις συμβολισμούς, σημεία και την σκέψη μου μέσα σ’ αυτό. Ας κρατήσουμε αυτό προς το παρόν, όπως και ότι κάθε σύνολο είναι μεγαλύτερο από τα μέρη που το αποτελούν. Το matrix που έχει στηθεί γύρω μας δεν βρίσκεται πριν από εμάς. Δεν είναι μια ανεξάρτητη οντότητα. Αντιθέτως αποτελεί ανθρώπινο κατασκεύασμα και μας υποχρεώνει να το υπηρετήσουμε για να μας προσφέρει τα ανταλλάγματα. Πως όμως συμβαίνει αυτό; Είναι τόσο απλό να συμφωνήσουμε; Όχι, αν το matrix δεν εκμεταλλευόταν τις αδυναμίες που έχουμε όλοι στην φύση μας ως άνθρωποι.

Ο πόλεμος διεξάγεται σε ψυχολογικό, οικονομικό και πληροφοριακό επίπεδο. Τις περισσότερες φορές το matrix μας υποτάσσει και μας χρησιμοποιεί ως μπαταρίες προς όφελος μιας υπεραξίας που δεν γνωρίζουμε που καταλήγει. Υπάρχουν τρόποι ν’ αντισταθούμε αν και δεν είναι πολλοί. Η εκάστοτε Εξουσία για ν’ ασκήσει επιρροή αρχικά επικεντρώνεται στην εκμετάλλευση των αδυναμιών όπως αναφέραμε πιο πάνω. Αρχικά μας έχουν πείσει πως πάντα πρέπει να είσαι με το μέρος των νικητών. Σημασία για τον κάθε εξουσιαστή δεν είναι μόνο να είναι ισχυρός, αλλά κυρίως να φαίνεται. Το δέος είναι απαραίτητο συστατικό. Έτσι το κουστούμι, η στολή ή το ράσο αποτελεί απόδειξη για κατοχή θέση κύρους που αξίζει να δουλέψεις για χάρη της. Έπειτα η δημιουργία σεξουαλικών προτύπων προκαλεί άγχος και στα δύο φύλα τα οποία ανησυχούν όχι μόνο για να κατασκευάσουν την επιθυμητή εικόνα, αλλά και για το που θα βρούν το ιδανικό ταίρι βάσει του προτύπου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πέρα το χάσιμο χρόνου στο όνομα της ματαιότητας που δεν καλύπτει τα συναισθηματικά κενά, ένα αίσθημα ανικανοποίητου που οδηγεί το άτομο(άντρα ή γυναίκα) να έρχεται σε σύγκρουση με το άλλο φύλο και κατ’ επέκταση και με τον εαυτό του. Έτσι το μη πλήρες άτομο είναι πιο εύκολα χειραγωγήσιμο καθώς αδυνατεί να φτιάξει έναν δικό του τρόπο ζωής. Ακόμη ο διαρκώς μειωμένος χρόνος από μικρή μάλιστα ηλικία, δεν αφήνει πολλές ευκαιρίες για προσωπική εξέλιξη καθώς συνεχώς μας πιέζει κάποιο πρόγραμμα και ψυχαναγκαστικά τελετουργικά. Η συνήθεια είναι ένα ακόμη συστατικό που μας παγιδεύει, αφού μας δίνει έτοιμα προκατασκευασμένα σενάρια στα οποία κρινόμαστε μέσα από την υπακοή και την στατικότητά μας. Για το τέλος άφησα την εξειδίκευση που την έχουν θεοποιήσει και μας την σερβίρουν από τις σχολικές βαθμίδες. Όμως αποκρύπτουν ότι η εξειδίκευση οδηγεί σε υπαλλήλους που είναι φοβισμένοι και δέσμιοι των εργοδοτών.

Ο συγγραφέας Χαινλάιν έγραφε ότι: “Ένα ανθρώπινο ον, πρέπει να μπορεί να αλλάζει πάνες, να οργανώνει μια εισβολή, να σφάζει ένα γουρούνι, να ναυπηγεί ένα πλοίο, να σχεδιάζει ένα κτίριο, να συνθέτει μια σονάτα, να κάνει ισολογισμούς, να χτίζει έναν τοίχο, να γιατρεύει ένα σπασμένο κόκαλο, να παρηγορεί τους ετοιμοθάνατους, να παίρνει εντολές, να δίνει εντολές, να συνεργάζεται, να δρα ολομόναχος, να λύνει εξισώσεις, να αναλύει, να μαγειρεύει ένα καλό φαγητό, να προγραμματίζει έναν υπολογιστή, να πολεμά αποτελεσματικά, να ονειρεύεται, να γράφει ποιήματα, να είναι αληθινά ευγενής, να ανάβει μια φωτιά, να φυτεύει ένα παρτέρι λουλούδια, να πλένει ρούχα, να ζωγραφίζει, να ξαναπροσπαθεί, να πεθαίνει γενναία. Η εξειδίκευση είναι για τα έντομα.”

Μήπως έχουμε υπερτιμήσει την λεγόμενη αυτογνωσία; Μήπως είναι μια ακόμη υπερ-εξειδίκευση που μας κλείνει τα μάτια ως απόρροια ναρκισσισμού, κάτι που βολεύει περισσότερο την Εξουσία; Ο Χρόνος είναι μια παραίσθηση ενός μονόπλευρου κόσμου. Ο Χρόνος μπήκε σε καλούπια που μας εξυπηρετούν(;) και σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας, της αποκρουστικής ρουτίνας συναντούμε διάφορους τρόπους που μας “ενεργοποιούν” ώστε να προσαρμοστούμε στις απαιτούμενες συνθήκες του matrix…

Η κοινωνία εξελίσσεται. Το ίδιο κι οι τρόποι χειραγώγησής της. Ο έλεγχος πλέον δεν είναι μέσω του εξαναγκασμού, αλλά με το να συναινέσουμε κι εμείς στην οργάνωση της φυλακής μας. Η τηλεόραση αποτελεί ένα μέσο το οποίο έχει πολλές δυνατότητες. Όμως ως “παγίδα” εξασφαλίζει ότι οι άνθρωποι δεν θα μιλούν μεταξύ τους.
Η τηλεόραση δεν αποτελεί ένα τεχνολογικό θαύμα μόνο, αλλά και πολλά περισσότερα.

Για να επιτευχθεί παλαιότερα η μαζική παραγωγή, ήταν απαραίτητη η συμμετοχή και του τελευταίου εργάτη. Η ένταση της παραγωγής ήταν τέτοια που πολύ δύσκολα οι εργάτες θα εναρμονίζονταν με τις απαιτήσεις της επιχείρισης. Για να ταυτιστεί ο εργάτης με την φιλοσοφία της επιχείρησης έπρεπε να υπάρχουν εξωοικονομικά κίνητρα. Ο μισθός ως μέσον επιβίωσης δεν ήταν επαρκής πηγή δημιουργίας τέτοιου συναισθήματος. Μόνο μέσω της κατανάλωσης συμβολικών προιόντων υπήρχε η δυνατότητα να πειθαρχήσει ο εργαζόμενος στους κανόνες της εντατικής εργασίας. Τι σημαίνει αυτό; Μα την διεύρυνση συμμετοχής του στην απόκτηση αγαθών που θα του προσέφεραν κάποια ταυτότητα και ταυτόχρονα μη υλικών-πολιτιστικών αγαθών που θα του έδιναν την ψευδαίσθηση συμμετοχής στην κουλτούρα της ανώτερης τάξης.

Η τηλεόραση αποτέλεσε τον ιδανικό δίαυλο που θα μπορούσαν να μεταφερθούν αξίες, ιδεολογικές αντιλήψεις, αισθητικά καλούπια, πολιτικές γνώμες και νόρμες πάσης φύσεως μεταμφιεσμένα σε προιόντα και πολιτιστικά σύμβολα. Με την μέθοδο αυτή, η κατανάλωση συμβολικών αγαθών(π.χ τα διάφορα brands και μάρκες) αποτέλεσε τον βασικό άξονα του τρόπου ζωής και σκέψης των κοινωνικών ομάδων και των ατόμων που προσπαθούσαν να συγκροτήσουν την ταυτότητά τους, ενώ παράλληλα τα ωθούσε να υποστηρίζουν την οικονομική οργάνωση. Τα διάφορα εμπορεύματα έγιναν συνώνυμα της ευτυχίας και της ελευθερίας, ενώ η απόκτησή τους σήμαινε ταυτόχρονα την δυνατότητα κοινωνικής διαφοροποίησης.

Η ψευδής ισότητα συμμετοχής στις ηδονές κατασκευάζει μια παραμορφωμένη εικόνα της δημοκρατίας. Ο άνθρωπος έχει όλο και πιο αποσπασματική συμμετοχή στα κοινά, θεωρώντας “κοινό” μόνο αυτό που τον αφορά. Η εξατομίκευση ή καλύτερα η απομόνωση κάθε ατόμου είναι μια απ’ τις ιδιότητες της τηλεόρασης. Πέρα τούτου, η κυρίαρχη ιδεολογία προβάλλεται μέσω ενός μονοσήμαντου μοντέλου σκέψης, απ’ την οποία λείπει η κριτική. Η διαδικασία χειραγώγησης έτσι είναι πολύ ευκολότερη. Έντεχνα προβάλονται μεγενθυμένα, υπαρκτά προβλήματα με σκοπό το τρομοκρατημένο κοινό ν’ αποδεχθεί οποιαδήποτε λύση. Τα τεχνητά προβλήματα εναλλάσσονται στην επικαιρότητα με σκοπό να εθιστεί το άτομο σε εικονικό τρόμο, όπως στα θρίλερ. Πέρα του τρόμου, η τηλεόραση εκμεταλλεύεται το σεξουαλικό ένστικτο είτε μέσω της απαγόρευσής του, είτε μέσω της αναγωγής των πάντων σ’ αυτό. Έτσι παρουσιάζονται εξωπραγματικά πρότυπα που κάνουν την πραγματική ζωή να φαντάζει ανεπαρκής. Τα σεξουαλικά πρότυπα έχουν απομακρύνει τα δύο φύλα απ’ την πραγματική επικοινωνία και τα έκαναν να κυνηγούν την ιδανική βιτρίνα.
Πολλοί άνθρωποι έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν τα προγράμματα της τηλεόρασης πιο ενδιαφέροντα από την ζωή τους. Τα ΜΜΕ από την πλευρά τους έχοντας το μονοπώλιο των σημείων, μπορούν να κατασκευάζουν συνεχώς στερεότυπα. Υπεραπλουστεύσεις, επιφανειακή άκαμπτη και απόλυτη κάλυψη. Τα στερεότυπα που παράγονται δημιουργούν ελλείματα δημοκρατίας και δημιουργούν έναν μονοδιάστατο κόσμο αποθαρρύνοντας τον άνθρωπο να σκεφτεί. Εξάλλου…”ο κόσμος θέλει κάτι ανάλαφρο να δει όταν θα γυρίσει απ’ την δουλειά του”. ‘Ενας ακόμη τρόπος πνευματκής αλλοτρίωσης είναι η σημασία που δίνει ιδιαίτερα η τηλεόραση σε ασήμαντες λεπτομέρειες. Η τηλεόραση δεν μας δείχνει μόνο τι θα σκεφτούμε αλλά και για τι θα σκεφτούμε. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την τηλεόραση ως δημοκρατικό μέσο απ’ την στιγμή προβάλλει την άποψη ενός ή λίγων στο σύνολο του πληθυσμού μιας χώρας. Βέβαια πολλοί ξεχνούν ότι τα κανάλια είναι επιχειρήσεις και κύριο μέλημά τους είναι το κέρδος. Για να επιτευχθεί αυτό υπάρχει ανάγκη για προσφορά ψυχαγωγίας στο κοινό, ώστε να το “πουλήσουν”μετά στους διαφημιστές. Γι’ αυτό ακόμα κι οι ειδήσεις κατέληξαν να υποστούν μια μετάλαξη σε μια πιο δασκεδαστική μορφή.

Η τηλεόραση με πλαστό τρόπο συγκεκριμενοποιεί το κοινωνικό σύνολο και μετατρέπει τον πολίτη σε μια μετρήσιμη μονάδα, μέσω των δημοσκοπήσεων και των ερευνών αγοράς. Έτσι τα ΜΜΕ παρουσιάζονται ως η φωνή των πολιτών αφού οι ίδιοι οι πολίτες δεν έχουν φωνή.

Πέρα της κατασκευής της “κυρίαρχης τάσης”, η τηλεόραση διαφημίζει την εγκυρότητά της και νομιμοποιεί την ισχύ της παραπέμποντας στον εαυτό της. Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης θεωρεί μοναδική αξιόλογη ενημέρωση αυτά που παρουσιάζονται στο τηλεοπτικό μενού, δίχως να μπαίνει στην διαδικασία να ψάξει μόνος του. Έτσι ο φαύλος κύκλος της ψευδαίσθησης συνεχίζεται, αφού το άτομο θεωρεί πως ξέρει, πως συμμετέχει-όμως βρίσκεται προς την αντίθετη κατεύθυνση-κι έτσι εφησυχάζει, καθώς “γνωρίζει την αλήθεια”. Η τηλεόραση συνεχίζει να χαιδεύει το θυμικό του και να επιβραβεύει την άγνοιά του χαρίζοντάς του trash tv και μόδες. Είναι όμως η τηλεόραση τόσο χάλια; Σίγουρα όχι. Σημασία έχει τι επιλέγουμε να δούμε και γνωρίζοντας γιατί. Είναι μια κατασκευή ελέγχου; Θα ήταν αφελές να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Όπως θα ήταν αφελές να πιστέψουμε το αντίθετο. Είναι ένας τρόπος για να δίνουμε σημασία στις διαφημίσεις; Πολύ πιθανόν. Ίσως οι διαφημίσεις είναι το πραγματικό πρόγραμμα. Η τηλεόραση αποτελεί την ατμομηχανή του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος. Δημιουργεί στάσεις, διαμορφώνει γνώμες. Γενικεύει το μερικό και κατασκευάζει το γενικευμένο. Η κουλτούρα των μέσων προσελκύει πολλές λογικές και συνδέεται με το παροδικό. Αποδομεί τον πολιτισμό και τον μετατρέπει σε ηδονιστικά πακέτα, γι’ αυτό ο καθένας “ζει για το σήμερα”, ειδικά αν δεν υπάρχουν οράματα για το αύριο που αξίζει ν’ αγωνιστείς. Η τηλεόραση μας προσφέρει υποκατάστατα εμπειρίας και μας αποτρέπει απ ‘το να δράσουμε…ούτως ή άλλως χρειάζεται θεατές. Όμως σαν νοήμοντα όντα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει και ένα κόκκινο κουμπί στην άκρη του τηλεκοντρόλ.

“Βρίσκω την τηλεόραση πολύ επιμορφωτική. Κάθε φορά που κάποιος την ανάβει, πηγαίνω στο διπλανό δωμάτιο και διαβάζω ένα βιβλίο”- Groucho Marx

Θυμάστε όλοι στην ταινία Μatrix, πως ο Μορφέας δίνει στον Neo την δυνατότητα επιλογής μεταξύ ενός μπλε κι ενός κόκκινου χαπιού. Αν κατάπινε το μπλε χάπι θα ξύπναγε πάλι στο κρεβάτι του συνεχίζοντας την ζωή του μες στην άγνοια. Αν προτιμούσε το κόκκινο χάπι, θα αφυπνιζόταν και θα καταλάβαινε το ψεύτικο σκηνικό, την επίπλαστη πραγματικότητα που τον περιτριγύριζε. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Όμως δεν έχουμε ανάγκη από κανένα χάπι για να μάθουμε την Αλήθεια. Η Αλήθεια δεν καταπίνεται αβίαστα και αμάσητη. Δεν χωράει σε συγκεκριμένα πακέτα και συσκευασίες περιμένοντας εμάς να την καταναλώσουμε. Η Αλήθεια δεν βρίσκεται σε έτοιμα χαπάκια ή μπουκαλάκια. Την Αλήθεια οφείλεις να την κυνηγήσεις και να την ψάξεις μόνος σου. Γι’ αυτό μην πιστεύετε όποιον σας λέει ότι βρήκε την Αλήθεια (γιατί ψεύδεται), αλλά όποιον λέει ότι προσπαθεί να την ανακαλύψει.

Και ξέρετε κάτι; Δεν έχουμε ανάγκη από τον Μορφέα και τον κάθε Μορφέα που μας παρουσιάζεται ως μέντορας, ανεξαρτήτως αν έχει καλές προθέσεις. Γιατί πρέπει πάντα να είμαστε αντιμέτωποι με “δυαδικές” επιλογές; Είμαστε ικανοί να χαράξουμε το δικό μας μονοπάτι. Εξάλλου ο Άνθρωπος διαφέρει απ’ το ζώο και λόγω της συμβολικής ανάγνωσης του κόσμου.

Έχω διαβάσει ότι στο αινιγματικό ευαγγέλιο των Γνωστικών που φέρει τον τίτλο “Τριμορφική Πρωτέννοια”, λείπουν πέντε κρίσιμες γραμμές στις οποίες υποτίθεται ότι περιέχεται μια αποκάλυψη. Κανένα επιπλέον στοιχείο δεν βρέθηκε για να επιβεβαιώσει αν πρόκειται για μια αλήθεια που ειπώθηκε και χάθηκε ή αν αυτές οι πέντε γραμμές τοποθετήθηκαν εκεί ως μια υπόμνηση για μια αλήθεια που οφείλει να βρεθεί σε κάποιο απώτερο μέλλον. Άδικο; Δεν νομίζω. Ο άνθρωπος πρέπει να συνθέσει την δικιά του Αλήθεια.

Εσείς ποιό χαπάκι θα επιλέγατε; Το κόκκινο ή το μπλε;

H τεχνολογία εξελίσσεται και οι μηχανές έχουν πλέον κύριο ρόλο στην ζωή μας. Η τεχνολογία πλέον είναι μια αυτόνομη ύπαρξη. Ένα αυτοδύναμο σύστημα που απαιτεί από εμάς για να συνδεθούμε στο internet να έχουμε το καλύτερο δυνατό modem, οθόνη plasma κτλ. Ο σπουδαίος διανοητής Μ.ΜακΛούαν είχε επισημάνει πως όλα τα τεχνολογικά μέσα είναι μια προέκταση της ανθρώπινης οντότητας, που τείνουν να μετατραπούν σε πληροφορία. Κατασκευάζουμε έναν εικονικό κόσμο και ταυτόχρονα μεταλλάσσουμε τον εαυτό μας ώστε να έχουμε καλύτερη προσβασιμότητα και λειτουργικότητα στον τεχνητό μας κόσμο. Πάντα σύμφωνα με τον ΜακΛούαν είναι σαν να προεκτείνουμε τις νευρικές μας αποπλήξεις σαν ανθρωπότητα δημιουργώντας ένα “συλλογικό νευρικό σύστημα” το οποίο είναι απαραίτητο για να κινηθούμε στον εικονικό κόσμο της πληροφορίας. Με λίγα λόγια τεχνολογικοποιούμε την ίδια μας την συνείδηση φτιάχνοντας μια υπερ-οντότητα, μια υπερ-συνείδηση, ένα δίκτυο γεμάτο προσομοιώσεις.

Στην εποχή της αποξένωσης, η μόδα λέγεται chat rooms, myspace, hi5, facebook, msn και forums. Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι δεν είμαι εναντίον της τεχνολογίας, καθότι ένα εργαλείο έχει πάντα ουδέτερη υπόσταση απ’ την στιγμή που δεν έχει συνείδηση. Όμως δεν μπορώ παρά να σταθώ στην κοινωνική απομόνωση ειδικά των εφήβων και των νέων, οι οποίοι κάνουν εικονικούς φίλους και έχουν ψηφιοποιήσει τον κόσμο μες στο κεφάλι τους. Δημιουργούν προφίλ και ψεύτικες ταυτότητες με σκοπό να γίνουν αρεστοί. Ακόμα κι αυτές εδώ οι γραμμές δεν ξέρετε από ποιον και γιατί γράφονται. Όμως το θέμα είναι πως μέσα στους πολλούς κοινωνικούς εαυτούς που έχει ο καθένας μας, προστίθεται κι ο ψηφιακός εαυτός. Πολλοί είναι εξαρτημένοι και δεν μπορούν να διαχωρίσουν την πραγματική με την εικονική τους ταυτότητα. Έτσι δημιουργείται ένα matrix.

Το internet ήταν πρόγραμμα του στρατού που εν συνεχεία χρησιμοποιήθηκε από εταιρείες ως κλειστό κύκλωμα με σκοπό να ελέγχουν τους υπαλλήλους τους. Μην ξεχνάτε ότι πλέον το Διαδίκτυο διαφημίζεται ως το πλέον δημοκρατικό μέσο και αυτό είναι επικίνδυνο. Όμως είναι και χαοτικό ως προς την δομή του γεγονός που το καθιστά εύκολα ελεγχόμενο, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς. Αποδεχόμενοι εύκολα τις δωρεάν υπηρεσίες του κυβερνοχώρου, προσφέρουμε αβίαστα τις επιλογές και τον τρόπο σκέψης μας.
Ορισμένα αρνητικά του Internet είναι τα εξής:

• Ηλεκτρομαγνητική ρύπανση
• Τεχνολογία για την Τεχνολογία
• Πληροφοριομανία
• Άγχος για τις εξελίξεις
• Απρόσωπες επαφές
• Μηχανοποίηση του ανθρώπου
• Εγωιστικό μέσο
• Σύγχυση ταυτότητας
• Εξάρτηση για συνεχή σύνδεση

Η Τεχνολογία πρέπει να προσαρμόζεται σ’ εμάς κι όχι εμείς σ’ εκείνη. Το διαδίκτυο είναι χρήσιμο εργαλείο και μπορεί ν’ αποτελέσει δίαυλο επικοινωνίας για ανθρώπους που βρίσκονται μακριά. Όμως ας ξυπνήσουμε απ’ τις on-line αυταπάτες μας και να καταλάβουμε πως η Ζωή είναι έξω απ’ τα ψηφιακά σαλόνια, τα εγωκεντρικά blogs και το image sex ή τα παιχνίδια που τρώνε τις ώρες των παιδιών στα internet cafe. Όσοι εξαρτημένοι, όταν “αποσυνδεθείτε” απ’ τον πολύχρωμο και φανταχτερό εικονικό σας κόσμο, θα έρθετε σε επαφή με την έρημο της πραγματικότητας όπου τίποτα δεν θα είναι ίδιο και ίσως ξυπνήσετε απότομα.

Οι μόδες κατάπιαν την Αθήνα. Την ισοπέδωσαν, με άλλοθι μια επιφανειακή διαφορετικότητα που αποθεώνει την εναλλαγή στο στυλ του καθενός. Οι συμπεριφορές, το ντύσιμο και τα θέματα που προσφέρονται προς συζήτηση, είναι προκαθορισμένα σε τέτοιο βαθμό που όποιος δεν τα υιοθετεί αυτομάτως περιθωριοποιείται. Πόσες φορές δεν έτυχε να βρίσκεστε σε παρέα και να ομιλούν για το χ σήριαλ ή το ψ reality; Το matrix της πρωτεύουσας παραμετροποιεί το οτιδήποτε.

Πολίτες μαζικής κοπής βγαλμένοι από ένα καλούπι που τους διαχωρίζει ανάλογα με το αν ακούνε σκυλάδικα ή έντεχνα. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις (έστω κι απ’ την μικρή εμπειρία μου) έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα εξωστρεφές πρόσωπο έχοντας υποδεέστερο ιστορικό υπόβαθρο από την Αθήνα. Σ’ αυτό βέβαια συμβάλουν κι οι πολίτες τους, που συμμετέχουν δημιουργικά και φτιάχνουν τον μύθο τους. Στις άλλες χώρες οι κάτοικοι δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους προς την μεγαλούπολη που κατοικούν. Και την συνδέουν με συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Αντιθέτως στην Αθήνα οι ίδιοι οι κάτοικοί της την αποκαλούν «χαβούζα» και λένε αμάν για να φύγουν μακριά της σαν να ήταν κάποια κατάρα. Ο τρόπος ζωής που χαρακτηρίζει την Αθήνα είναι 8-ωρο (πολλές φορές και 12-ωρο) και τα Σάββατοκύριακα σκυλάδικο και γήπεδο.

Βέβαια αυτό οφείλεται στην αστυφιλία, όπου μαζικά άνθρωποι εγκατέλειψαν τα χωριά τους για να κατοικήσουν εν Αθήναι, αλλά και στην εισροή μεταναστών από χώρες που δεν έχουν να επιδείξουν πολιτιστικό υπόβαθρο. Πολλοί κατοικούν στην Αθήνα μόνο λόγω έλλειψης εργασίας και λοιπών κινήτρων στην επαρχία. Η ταυτότητά τους είναι πλασματική και αδιάφοροι για την πόλη που ζουν, μεγαλώνουν την κατάντια της. Ομοίως πρέπει να νιώθουν και οι μετανάστες οι οποίοι συμβιβάζονται με την ταμπέλα του «ξένου» γιατί δεν τους μένει να κάνουν κάτι άλλο.

Οι ελίτ είναι αυτές που δημιουργούν μια ανύπαρκτη πρωτεύουσα. Οι ελίτ δεν περιλαμβάνουν μόνο τους μεγαλοεκδότες , τους καναλάρχες και τους πολιτικούς που ούτως ή άλλως περιορίζονται σε συγκεκριμένες πράξεις παλαιοκαπιταλιστικών συμφερόντων . Περισσότερο αναφέρομαι στους πνευματικούς ανθρώπους. Σ’ αυτούς που κάποτε αποτελούσαν άξιοι θαυμασμού για την επαναστατική τους σκέψη και δράση, ενώ τώρα κατάντησαν ως εκθέματα σε μουσείο Ιστορίας που τα μνημονεύουμε για το ένδοξο παρελθόν αλλά λυπόμαστε που δεν παρεμβαίνουν στο παρόν. Οι διανοούμενοι συμβιβάστηκαν. Έγιναν μέρος της παραίσθησης. Κατέληξαν σε μια ακόμη αναπαράσταση του «εναλλακτικού» στην αθηναϊκή οθόνη. Αλλοτριώθηκαν όπως κι ο λαϊκός πολιτισμός από τους φραπεδόμαγκες και τους μπουζουκοκέφαλους. Παραιτήθηκαν και κρύφτηκαν. Υπάρχουν δεκάδες πρόσωπα και έντυπα (που διανέμονται δωρεάν) του mainstream που προβάλλονται ως «διαφορετικοί» αλλά ουσιαστικά είναι μια ακόμη αναπαράσταση του εικονικού κόσμου που κινούμαστε.

Η φαινομενική διαφορετικότητα εξυπηρετεί την ένταση μιας δήθεν διαμάχης μεταξύ mainstream και του και-καλά-underground. Οι «εναλλακτικοί» έχουν το πιστοποιητικό του mainstream. Είναι εν ολίγοις ακίνδυνοι για το Σύστημα. Απλά δημιουργούν ιδέες-προϊόντα έτοιμα για κατανάλωση απ’ τους -υποτίθεται- εκλεκτικούς Αθηναίους και trendy τυπάκια που τους δίνουν το άλλοθι για την μιζέρια τους. Μια εναλλακτική κουλτούρα μαζικής κατανάλωσης. Αντίφαση αληθινή. Μια υποκουλτούρα για ψευδοεπαναστάτες που υποκρίνονται πως διαφέρουν μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί. Άτομα που πλασάρουν διαφορετική κόμμωση και ένδυση για να «τους πάνε» οι «μοντέρνοι νέοι» Τέτοια άτομα θα γλείψουν και κατουρημένες ποδιές για να βρουν μια θέση στο Σύστημα, θα ξεχάσουν την παλαιότερη «εναλλακτικότητά» τους προκειμένου να γίνουν κι αυτοί καθεστώς.

Η διασκέδαση στην Αθήνα είναι τυπολατρική. Είναι προκατασκευασμένη. Τα μεγάλα clubs ξεκίνησαν την δεκαετία του ’90 με άλλο σκεπτικό και κατέληξαν σε φωλιές προαγωγών, νονών της νύχτας, βαρόνων ναρκωτικών και ξεπουλημένα μαγαζάκια χορηγών. Τα πάρκα μοιάζουν με οικοσυστήματα εγκληματιών και οι δρόμοι άθλιοι σκουπιδότοποι. Οι πολίτες συμβιβαστήκαμε! Δεν τα βλέπω όλα μαύρα αλλά γκρίζα. Η Αθήνα, η πόλη που αγαπώ δεν είναι αυτή που πρέπει και μπορεί να είναι.

Η αυριανή παράσταση στο αθηναϊκό multiplex οφείλει να είναι πολύχρωμη, εξωστρεφής και δημιουργική. Πρέπει ν’ αναλάβουμε δράση κι εμείς οι πολίτες. Να αφήσουμε τον ρόλο του κομπάρσου, αλλιώς το κλείσιμο της αυλαίας θα μας βρει με δάκρυα…

ΥΓ. Αφιερωμένο στην Αθήνα, αλλά και την Ελλάδα που αντιστέκεται.

Ήταν αρχές του ’90 όταν η ιδιωτική τηλεόραση μπήκε στους δέκτες και τις οικογενειακές εστίες όλων μας. Ταυτόχρονα εμφανίστηκαν τα life style περιοδικά που όμως δεν είχαν σχέση με τα αντίστοιχα του εξωτερικού. Άλλη αγορά και κοινωνία βλέπετε…Τα δύο αυτά μέσα παραγωγής θεάματος, ενθρόνισαν μια αισθητική του λαϊκού αποδεκτά τρόπου διασκέδασης (μπουζούκια, επιθεώρηση, βιντεοταινίες). Με την πάροδο των ετών η Αθήνα μετατράπηκε από πόλη υπαρκτή σε ένα μοντάζ τηλεοπτικών ρύπων και ψευτο-glam παραισθήσεων.

Τα ΜΜΕ ορίζουν την Αθήνα κατ’ εικόνα και ομοίωση των προγραμμάτων τους και των συμφερόντων τους, διαχειριζόμενα την ροή όλων των πληροφοριών κατασκευάζοντας ένα κλίμα συναίνεσης. Η ιστορική πόλη διαβρώθηκε από τα ψέματα και νομίζει πως βρίσκεται στο κέντρο του κόσμου, ονειρεύεται τα περασμένα μεγαλεία της, αλλά οι γκρίζες εικόνες των στενών της και η αφόρητη φτώχεια μαρτυρούν πως δεν είναι η Μήτρα του πολιτισμού πια, αλλά μια παράγκα στους πρόποδες της Παγκοσμιοποίησης.

Πέρα από το περιβάλλον χρωμίου της μικρής οθόνης και των illustration σελίδων περιμένει η αλήθεια, καμπουριασμένη, ρακένδυτη και άσχημη. Η Αθήνα κατάντησε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα. Ένας τεχνητός Παράδεισος που κρύβει ως γριά πόρνη τις ουλές της κάτω από star system, οπαδούς του Αρναούτογλου και ακροατές της Θώδη. Κοιτάς γύρω…βρόμικοι δρόμοι, άνθρωποι βιαστικοί με σκιερά βλέμματα, φτήνια σε όλα. Όσοι αναζητούν την αλήθεια πέρα από την αθηναϊκή παραγωγή απογοητεύονται.

Οι Αθηναίοι είναι αυτοί που καταναλώνουν μετά μανίας τα ψέματα, την πόζα, την εικόνα. Μάλιστα τα θεωρούν πλέον απαραίτητα για τα ζώντα δικά τους ψέματα. Οι κάτοικοι της άλλοτε περήφανης κι εξωστρεφούς πόλης είναι εθισμένοι στις κόπιες της βιομηχανίας του προγράμματος που υπαγορεύει το life style. Κατασκευασμένα σενάρια για κάθε είδους ορέξεις με κοινό στοιχείο την έλλειψη αυθεντικότητας. Η μίμηση είναι εμφανής σε όλα τα στρώματα. Νομίζεις ότι έχεις επιλογές, αλλά στην πραγματικότητα η Αθήνα είναι μια προσομοίωση! Σου προσφέρει προβλέψιμες επιλογές που απλά σε περιμένουν να τις καταναλώσεις.

Όλοι έχουν τον ρόλο τους και κανείς δεν παρεκκλίνει. Υπάρχουν πχ οι Hip-Hopers που πηγαίνουν σε clubs με promoters τον κάθε Βουρλιώτη, κι απ’ την άλλη οι διάφοροι μικροαστοί που περιμένουν το Σάββατο για να τα σπάσουν στα μπουζούκια. Υποτίθεται ότι μεταξύ τους μάλιστα, υπάρχει και διαμάχη! Έτσι παρατηρούμε τύπους με δήθεν άγριο ύφος, σκουλαρίκια και λοιπά αξεσουάρ που δεν καταλαβαίνουν την αιτία της ταξικής οργής των αμερικάνικων γκέτο των μαύρων. Απ’ την άλλη οι μπουζουκοκέφαλοι φορούν πανάκριβα κουστούμια και πουκάμισα πιθηκίζοντας ανεβασμένοι σε τραπέζια μετά πολλών πιατοσκορπισμάτων ,σκηνές από ελληνικές ταινίες. Η όλη κατάσταση απλά δημιουργεί μια προκάτ ένταση, που απαιτεί να πάρεις έναν ρόλο και να τον παίξεις καλά για να συντηρήσεις το αθηναϊκό μελόδραμα. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι να χωρίζονται οι άνθρωποι σε καταναλωτικές υπο-ομάδες που να είναι έτοιμες να καταβροχθίσουν έτοιμες εμπειρίες που άλλοι κατασκεύασαν γι’ αυτούς. Η παραγωγή ψεμάτων και ακρωτηριασμένων ρόλων είναι η μοναδική παραγωγική δραστηριότητα αυτής της πόλης. Η Αθήνα αυτοπυρπολήθηκε απ’ τα media-κά ψεύδη ως κίνηση διαμαρτυρίας.

ΥΓ. Θ’ ακολουθήσει και δεύτερο μέρος σύντομα. Σκοπός ήταν να χωριστεί σε δύο μικρότερα μέρη το κείμενο, λόγω συνολικού μεγέθους.

Με την δικαιολογία ότι ανάμεσά μας κυκλοφορούν εγκληματίες , οι κρατούντες στήνουν ολόγυρα ένα απροκάλυπτο σύστημα ελέγχου. Η υπόθεση της χρήσης των καμερών είναι ένα θέμα που δεν έχει τελειώσει. Απόδειξη η συζήτηση για τις κάμερες στην Πανεπιστημίου. Μάλλον υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζεις : Ότι θεωρούν εσένα , εμένα , τον καθένα ως πιθανό εγκληματία. Το Σύστημα τα σκέφτηκε όλα πριν από εμάς για εμάς. Για το καλό μας φυσικά…Οτιδήποτε εμπνευστεί να κάνει κανείς , έχει ήδη ονομαστεί «αποκλίνουσα συμπεριφορά». Θες να διαδηλώσεις , να καταλάβεις δημόσιο χώρο για να διαμαρτυρηθείς , να πετάξεις καφέ σε πολιτικό πρόσωπο , θα τολμήσεις ν’ απεργήσεις και ν’ αντιδράσεις στο αφεντικό σου; Το Σύστημα φοβάται να σκεφτείς τα παραπάνω , πόσο μάλλον να τα πράξεις…

Η εποχή κατά την οποία η προσωπική ελευθερία θεωρούνταν ύψιστο αγαθό στον δυτικό πολιτισμό , αρχίζει να αμφισβητείται. Κάμερες υπάρχουν σε κάθε δημόσιο χώρο. Στο κέντρο της Αθήνας φτάνουν τις 1230 σε αριθμό. Οι 342 απ’ αυτές τοποθετήθηκαν κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών και συνεχίζουν να λειτουργούν. Προφανώς δεν χρειάζονται όλες για την οδική κυκλοφορία. Υπάρχει η δυνατότητα να φωτογραφίσουν πρόσωπα διαδηλωτών , να παρακολουθούν πορείες και περαστικούς…με λίγα λόγια ο χρήστης τους μπορεί άνετα να φτιάξει ένα αρχείο για την κοινωνική σου δράση , συνοδευμένο με εικονιστικό υλικό.
Προς το παρόν υπάρχει νομικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει την χρήση τους , ωστόσο ακριβώς γι’ αυτό γίνεται συζήτηση, για την αλλαγή του πλαισίου αυτού.

Η ΕΛΑΣ. ζήτησε την ολική νομιμοποίηση των καμερών με την δικαιολογία της πρόληψης και προστασίας υψηλά ιστάμενων προσώπων…Βλέπετε εμείς οι υπόλοιποι είμαστε οι «χαμηλά ιστάμενοι» , οι εν δυνάμει εγκληματίες που λέγαμε…γι’ αυτό δεν χρειάζεται να έχουμε την ίδια ιδιωτικότητα όπως φαίνεται. Χρησιμοποιούν το πρόσχημα ότι αφού υπάρχουν οι κάμερες ας χρησιμοποιηθούν. Μα και τα όπλα που έχετε αγαπητοί κύριοι , για να μην βρίσκονται σε αχρηστία μήπως θέλετε να τα χρησιμοποιείτε πιο συχνά κι αυτά ; Οι κάμερες που τοποθετήθηκαν κατά την περίοδο των Ολυμπιακών , λέω τώρα με το φτωχό μου το μυαλό , δεν θα ήταν καλύτερο να πωληθούν στην Κίνα που διοργανώνει τους επόμενους Ολυμπιακούς ώστε και κέρδη να έχουμε , αλλά και να μην χρειάζεται να βρίσκεται σε αχρηστία αυτός ο πανάκριβος εξοπλισμός που λυπάστε να τον βλέπετε αδρανή ; Είστε υποκριτές κύριοι!

Ακόμα και η Ε.Ε. απαγόρευσε την χρήση τους για να διαφυλαχθεί η ιδιωτικότητα των Αθηναίων πολιτών , ωστόσο βλέπω μετά λύπης την ελληνική κοινωνία να σκύβει γι’ ακόμη μια φορά το κεφάλι και να το δέχεται παθητικά και με κατανόηση ! Αποδέχεται την επιτήρηση και την θεωρεί φυσιολογική και για το καλό μας! Οι κάμερες μπορούν να μετατραπούν σε λάθος χέρια ένα πολιτικό εργαλείο κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικού φακελώματος. Όλες οι μεγάλες πόλεις στον κόσμο έχουν πλέον την υποδομή για ηλεκτρονικά μάτια. Η λειτουργία συστημάτων αναγνώρισης προσώπου , αναπτύσσεται εδώ και χρόνια και αποτελεί τον στρατό του μελλοντικού επίδοξου δικτάτορα.

Οι κάμερες υπάρχουν παντού. Σε δημόσιους χώρους , τράπεζες , club , κινηματογράφους , στους δρόμους. Eίναι κρυμμένες σε κάθε πιθανό σημείο και καμουφλαρισμένες μέχρι και μέσα σε λάμπες του δρόμου. Το αδύναμο σημείο όλων των δικτατορικών καθεστώτων ανέκαθεν , ήταν ότι για να διατηρήσουν την εξουσία τους , έπρεπε να εμπιστεύονται τυφλά τις…«υπηρεσίες πληροφοριών». Τι σημαίνει αυτό ; Ότι κι οι υπηρεσίες έπαιζαν το δικό τους παιχνίδι , ελέγχοντας τους δικτάτορες μέχρι ενός σημείου. Όμως ο μελλοντικός Χίτλερ ή Στάλιν , έχοντας ένα τέτοιου είδους ηλεκτρονικό σύστημα στην κατοχή του γίνεται πανίσχυρος , αφού αποκτά προέκταση στα μάτια και τ’ αυτιά του παντού! Με το να αποδεχόμαστε την χρήση των καμερών και κάθε ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου , είναι σαν να κάνουμε ετοιμασίες υποδοχής για τον Μεγάλο Αδελφό. Τόσο απλά κι απέριττα.
Δεν κινδυνολογώ , αλλά στέλνω μήνυμα στους συμπολίτες μου : Ξυπνήστε κι αντιδράστε !

Όσο για την αποτελεσματικότητα του συστήματος καμερών , να θυμίσω την προ διετίας τρομοκρατική ενέργεια στο μετρό του Λονδίνου…Υπήρχαν μόνο γύρω και μέσα στον χώρο του μετρό 13.000 κάμερες για παρακολούθηση πεζών και πρόληψη εγκληματιών ενεργειών. Το αποτέλεσμα ; Νεκροί , τραυματίες και κανείς δεν συνελλήφθη. Τα συμπεράσματα δικά σας. Η Δημοκρατία φαίνεται πως θέλει να μας παρακολουθήσει.

«Δεν υπήρχε φυσικά κανένας τρόπος να γνωρίζεις εάν σε παρακολουθούσαν ανά πάσα στιγμή. Πόσο συχνά ή σε ποιο ατομικό σύστημα η Αστυνομία της Σκέψης συνδέονταν μόνο να υποθέσεις μπορούσες. Ήταν ακόμα πιθανό ότι παρακολουθούσαν τους πάντες, κάθε στιγμή. Έπρεπε να ζεις – ζούσες από συνήθεια που σου είχε γίνει ένστικτο – με την υπόθεση ότι κρυφάκουγαν κάθε ήχο που έκανες και εκτός από τις στιγμές στο σκοτάδι ότι εξέταζαν εξονυχιστικά κάθε κίνηση σου». (Τζορτζ Όργουελ, “1984”)

Παρακάτω ακολουθούν μερικές από τις πολλές φωτογραφίες από κάμερες που είναι τοποθετημένες…

Στα προπύλαια

Στην οδό Καλλιδρομίου

Στο λιμάνι του Πειραιά

]]> http://1black.wordpress.com/2007/11/02/%ce%9f-%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%95%ce%a0%ce%9f%ce%a0%ce%a4%ce%97%ce%a3-%ce%9f%ce%a6%ce%98%ce%91%ce%9b%ce%9c%ce%9f%ce%a3/feed/ 10 R2B