SCORPION FLOWER

Να πω επιτέλους; Ε ναι θα το πω! Οι Opeth έβγαλαν νέο δίσκο! Επειδή τα πράγματα είναι κάπως περίεργα, θα αρχίσω περιγράφοντας κομμάτι-κομμάτι. Το album περιέχει 7 συνθέσεις διαφόρων δυναμικών και με μια νοσταλγική ατμόσφαιρα διάχυτη σε κάθε νότα. Ξεκινάει με το “Coil” το πιο μικρό κομμάτι που έχουν γράψει με ακουστικές κιθάρες και καθαρά φωνητικά, ενώ τον Mikael τον συνοδεύει η folk τραγουδίστρια Nathalie Lorichs, σε μια σύνθεση που θα ταίριαζε άνετα στο Damnation. Προσωπικά το θεωρώ άκυρο για άνοιγμα δίσκου. Το “Ηeir Apparent” ξεκινάει με βαριά riffs και έχει όλα τα χαρακτηριστικά της μπάντας. Εύθραυστα ακουστικά μέρη, έξυπνα τοποθετημένα πλήκτρα, heavy στιγμές που σε τινάζουν, υπέροχες μπασογραμμές και drumming, ενώ δεν λείπουν τα growling φωνητικά. Το “Lotus Eater” ξεκινάει με blastbeats που όμως συνοδεύονται από όμορφα καθαρά φωνητικά, ενώ στην συνέχεια υπάρχουν διάφοροι ήχοι και effects για να σε στείλει αδιάβαστο το solo στην μέση περίπου. Επίσης έχει τόσες εναλλαγές που πραγματικά πρόκειται για μια prog σύνθεση. Το “Burden” είναι ένα ακόμη τραγούδι χωρίς brutal φωνητικά, το οποίο εκτός απ’ το θλιμμένο συναίσθημα, φέρνει στο μυαλό Pink Floyd όσο δεν πάει, αφού είναι ποτισμένο με την 70’s μελαγχολία. Πραγματικό βάλσαμο για τ’ αυτιά και απόλυτα ταξιδιάρικο. Μαζί με το Harvest θεωρώ ότι είναι τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει αποκλειστικά βασισμένα στις ακουστικές κιθάρες. Το “Porcelain Heart” που ακολουθεί ξεκινά με επαναλαμβανόμενα heavy riffs και οι εναλλαγές στο συναίσθημα και τους ρυθμούς βγάζουν ένα evil feeling. Το “Hessian Peel” είναι ένα αμάγαλμα από folk, progressive rock και death metal φωνητικά, σίγουρα το πιο δύσκολο του album, ωστόσο πολύ όμορφο. Το “Hex Omega” που λειτουργεί ως επίλογος είναι αρκετά βαρετό και προβλέψιμο καθώς έχει όλα τα στοιχεία που έκαναν γνωστούς τους Opeth αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι.

Θα έλεγα συνολικά πως είναι ο πιο περιπετειώδης δίσκος των Σουδών, σε προκαλλεί να τον εξερευνήσεις όχι εγκεφαλικά, αλλά κυρίως λόγω συναισθήματος. Όλα τα κομμάτια έχουν να σου πουν κάτι και θα έλεγα πως λειτουργούν ως ενιαία ενότητα. Μου δίνει την εντύπωση πως οι Opeth επηρεάστηκαν αρκετά κι απ’ τους Porcupine Tree και ίσως να θέλουν να γίνουν οι Pink Floyd του ακραίου ήχου. Δυνατό του σημείο η ατμόσφαιρα που την περιγράφει απολύτως το εξώφυλλο. Στοιχειωμένη αλλά και νοσταλγική, ρομαντική μα και σκοτεινή. Το Watershed είναι ένα μίγμα από μοντέρνο metal, prog rock, jazz και folk αλλά όλα αυτά περασμένα από το μοναδικό πρίσμα των Opeth. Οι δαιδαλώδεις συνθέσεις είναι εδώ, όμως μειώθηκαν αισθητά τα brutal φωνητικά, αυξήθηκαν οι ακουστικές κιθάρες, προστέθηκαν περισσότερα 70’s στοιχεία. Προσωπικά το θεωρώ ένα αριστούργημα του ατμοσφαιρικού ήχου, όχι όμως καλύτερο του Ghost Reveries με το οποίο φλερτάρει αρκετά. Γενικά το συναίσθημα που μου άφησε η ακρόαση του δίσκου ήταν γλυκόπικρο όπως και η μουσική τους. Αυτό που με σκλάβωσε περισσότερο ήταν οι μελωδίες, αυτό που με χάλασε ήταν τα πλήκτρα τα οποία βρήκα αρκετά απλοικά εν συγκρίσει με το προηγούμενο album. Όπως και να έχει, οι Opeth πειραματίστηκαν κάπως, σκαρφίστηκαν έναν δίσκο περίπλοκο, βαρύ μα και συνάμα εύπεπτο για τους μη μυημένους. Το σίγουρο είναι πως ξεχειλίζει από έμπνευση και ίσως το όραμα του Akerfeldt να βρίσκεται προς ολοκλήρωση. Απίθανος δίσκος, αλλά πλέον χρειάζεται προσοχή…

THE PIT: 9/10

ΥΓ. Αυτό είναι το εξώφυλλο της limited έκδοσης που θα περιέχει 3 bonus κομμάτια κι ένα dvd.

PORCELAIN HEART

Θυμάμαι πόσες φορές έχω διαβάσει και ακούσει ότι το metal είναι στόχος της κοινωνίας κτλ. Εντάξει ζούμε σε μια χώρα με μπουζουκοκέφαλους και σκυλάδες του κερατά. Το metal είναι παραγκωνισμένο. Σύμφωνοι. Ξέρετε όμως τι μου την δίνει; Τα στεγανά, η περιχαράκωση. Το γεγονός ότι θέλουμε πολλοί από εμάς (ή μάλλον εσάς) να ανήκουν κάπου. Να θεωρείστε μεταλλάδες “κακοί” και “βλοσυροί”. Στην ανάγκη σας να διατυμπανίσετε την “διαφορετικότητά” σας απ’ το σκυλοποπ σινάφι, περιχαρακώνεστε και κάνετε απελπισμένες προσπάθειες να πείσετε με κριτήριο το μπλουζάκι, τις αρβύλες ή το tattoo που γράφει Babis the Killer. Ξέρετε που οδηγείστε όλοι εσείς με τέτοια συμπεριφορά; Να χάσετε το πραγματικό νόημα διάολε! Να γουστάρετε και να περνάτε καλά επειδή ακούτε την μουσική που μας αρέσει!

Δώσατε τόοοοση πια σημασία στο attitude και στην εμμονή να δείξετε πόσο σκεπτόμενοι ή σκληροί είστε που χάσατε την μπάλα. Πόσο μου την δίνει ακόμη κι ο δαχωρισμός ανάλογα με τα ιδιώματα που ακούει ο καθένας: Black-άδες, epic-άδες, power-άδες, lahanodolm-άδες κτλ. Πόσο μ’ εκνευρίζει η απεγνωσμένη προσπάθεια να καταθέσετε metal διαπιστευτήρια. Είστε αξιολύπητοι. Κι αυτό γιατί η επαναστατικότητά σας περιορίζεται στην αγορά δίσκων και στο να στραβοκοιτάξετε κάποιον που ακούει άλλο είδος μουσικής(λες και στο metal δεν υπάρχουν προσμίξεις με άλλα είδη). Μην κολλάτε και μην κομπλάρετε αν κάτι που δεν σας αρέσει, αρέσει σε κάποιον άλλο και περνάει καλά μ ‘αυτό που ακούει.

Πόσες φορές δεν έχουν φάει στην χώρα μας κουτάκια και ντομάτες πάνω στην σκηνή (κυριολεκτικά) συγκροτήματα που δεν άρεσαν σε μερικούς κρετίνους (θυμίζω πρόχειρα System of A Down και Cradle of Filth); Έτσι ακόμη και μέσα στο metal θα δείτε να υπάρχουν οι “φλώροι” κι οι “μάγκες”. Δηλ αν ένας οπαδός των Mayhem χτυπήσει ρυθμικά το πόδι με τραγούδι των Helloween “πέφτει” και γίνεται φλώρος; Η μουσική σε περιγράφει, δεν την περιγράφεις εσύ! Μην μαθαίνετε να μισείτε τα χαρακτηριστικά των άλλων περισσότερο απ’ όσο αγαπάτε τα δικά σας. Αν είσαι διαφορετικός το αποδεικνύεις, δεν χρειάζεται υπεύθυνη δήλωση ή τελετή μύησης. Πολλοί θα θιχτούν μ’ αυτές τις γραμμές. Στα @@ μου. Έτσι κι αλλιώς τα πρόβατα κάνουν μόνο “μπέεεεεε” γι’ αυτό είναι προβλέψιμα.

Suckers!!!!

Πως μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς; Αστικό σύνδρομο, υποκουλτούρα, ψυχοπαθολογία, αισθητική αντίληψη, κίνημα;…Αυτοί είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχουν αποδωθεί σε ένα ρεύμα της μεταμοντέρνας εποχής. Ένα είδος μουσικής που συνδέεται από την υπόσταση, μέχρι τις εκφράσεις της καθημερινής ζωής, τους κώδικες συμπεριφοράς και τις προτιμήσεις σε πολιτισμικά προιόντα. Αυτό είναι το gothic. Τι ακριβώς είναι όμως gothic; Τι εννοούμε με τον ορισμό αυτό; Σίγουρα όλοι μας γνωρίζουμε πως είναι κάτι σκοτεινό και πένθιμο, ωστόσο δύσκολο να οριστεί. Ως ευρεία έννοια θα λέγαμε πως είναι ένα αποτέλεσμα έντονης σκέψης, υπερβολικού συναισθήματος κι έντονης επιθυμίας για έκφραση. Ακόμα και στυλιστικά, πολλοί οι οποίοι ακολουθούν τον ενδυματολογικό του κώδικα, έχουν ως επιχείρημα πως μ’ αυτό τον τρόπο ξεφεύγουν απ’ το καθημερινό ολογράφημα που βαλτώνει το μυαλό και την ψυχή. Σίγουρα όποιος ντύνεται με τον τρόπο αυτό, δεν σημαίνει πως είναι “γότθος”, ούτε καν αν ακούει gothic μουσική. Περισσότερο έχουμε να κάνουμε με μια αίσθηση.

Το σημερινό gothic επικεντρώνεται κυρίως στην μουσική, στην ενδυματολογία και το στυλ, ενώ πιο παραγκωνισμένα είναι η ζωγραφική και η ποίηση. Όλα όμως έχουν ως στόχο την σφαίρα του υπερσυνείδητου και του ασυνείδητου. Το να ξεπεράσουμε την συμβατική πραγματικότητα και τις όποιες φοβίες, ώστε να ανακαλύψουμε το πραγματικό Εγώ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια μέθοδος απο-ταύτισης. Το gothic παρουσιάζει μια περιφρόνηση για το παρόν, χρησιμοποιώντας εικόνες από τον αρχαίο κόσμο και τεχνικές από την ζωγραφική, το θέατρο, την φιλοσοφία και την ψυχολογία. Ακόμα και τα ρούχα των σύγχρονων goth-άδων και goth-ούδων είναι θεατρικά κουστούμια του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, προσαρμοσμένα στις σημερινές επιταγές.

Ως ρεύμα είναι μια κατά κάποιον τρόπο εκμαίευση του χριστιανικού κατεστημένου, σε συνδυασμό με τον Ρομαντισμό και τον Ουμανισμό. Αναζητά το ανθρώπινο πρότυπο πραγματώνοντας κάθε φόβο, και για τον λόγο αυτό το gothic θεωρείται ακραίο. Οι Γότθοι ιστορικά, αποτέλεσαν τον καταπιεσμένο λαό της καθολικής Εκκλησίας, καθώς αυτοί τιμωρήθηκαν, κάηκαν και δηλητηριάστηκαν από την Ιερά Εξέταση, λόγω των παγανιστικών τους πιστεύω. Τα γενικά χαρακτηριστικά της Γοτθικής Εποχής ήταν ο σκοταδισμός, η αμάθεια κι ο απόλυτος έλεγχος της Εκκλησίας, στοιχεία που προκαλούν ζοφερά συναισθήματα. Ο γοτθικός ρυθμός ξεπήδησε από την Καθολική Εκκλησία για να ναρκώσει τον αμόρφωτο λαό με δόσεις φόβου. Γι ‘αυτό και οι εντυπωσιακοί ναοί που με την μεγαλοπρέπειά τους έκαναν τον αστοιχείωτο άνθρωπο να νιώθει μηδαμινός μπροστά στα κτίρια που αντιπροσώπευαν τον Θεό. Ακόμη και οι γραμμές των ναών δεν είναι τυχαία κατασκευασμένες, καθώς με το μέγεθός τους έκρυβαν τον ουρανό και ακολουθούσαν μια αυστηρότητα. Έτσι δεν τολμούσαν να σκεφτούν τίποτα αφού ο Θεός ήταν παντού και καραδοκούσε…Τα μόνα χρώματα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ήταν το χρυσό(θείο), το πορφυρό(αναγνώριση αξίας), το λευκό(αγνότητα) και το μαύρο(θάνατος) ενώ τα έντονα χρώματα απαγορεύονταν για να μην δημιουργούνται οικεία συναισθήματα στους πιστούς. Και το σημερινό gothic ακολουθεί τις ίδιες ψυχολογικές τεχνικές, αλλά είναι επηρεασμένο περισσότερο από τα παγανιστικά στοιχεία ως έμπνευση.

Στις μέρες μας το gothic μετατράπηκε σε “τελευτάια λέξη της μόδας”. Η συσσωρευμένη καταπίεση ήταν η αφετηρία για gothic όπερες, στην ζωγραφική άρχισαν να εμφανίζονται συμβολικοί πίνακες με τρομακτικά και υπαρξιακά θέματα (πχ. Ιερώνυμος Μπος), ενώ επηρεάστηκε και η λογοτεχνία του φανταστικού(πχ.Γκαίτε, Πόε). Αρχικά το gothic ξεπήδησε από τους απόκρυφους κύκλους της δυτικής Ευρώπης για να βρει ηχητική έκφραση από συγκροτήματα όπως οι Joy Division, Sisters of Mercy, Fields of the Nephilim, Cure ακόμη και τους Dead Can Dance. Ακόμη και η video art αλλά και ο κινηματογράφος δεν έμειναν ανεπηρέαστα. Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε πολλούς να ντύνονται με βελούδο, σατέν, δαντέλες, μεταξωτά και ταφτάδες κυρίως στα μαύρα, να φορούν έντονο λευκό μακιγιάζ και εκκεντρικά κοσμήματα, έχοντας παράλληλα ένα σκυθρωπό ύφος που δύσκολα εγκαταλείπουν. Αρκετοί απ’ αυτούς είναι επιφανειακοί και προσεγγίζουν στερεοτυπικά τον ρόλο τους, προσπαθώντας να πείσουν τον περίγυρο πως πρέπει ν’ ασχοληθεί μαζί τους, μπλοκάροντας περισσότερο το υποσυνείδητό τους αλλά και παγιδευμένοι περισσότερο στο Υπερ-εγώ τους.

Το ταξίδι στο Βασίλειο των Σκιών ξεκίνησε…ελπίζω να ευχαριστηθήκατε την πρώτη σας βόλτα. Όταν το ρολόι χτυπήσει 12 και το φεγγάρι είναι ψηλά, όταν ακούσετε σκυλιά να ουρλιάζουν, τότε πάρτε το τρένο απ’ τον σταθμό-φάντασμα…θα έχει έρθει η στιγμή για την δεύτερη βόλτα μας. Υπάρχουν τόσα πολλά για να αναφερθεί κανείς. Τα όσα διαβάσατε είναι απλά ο πρόλογος ενός μεγάλου αφιερώματος, που ελπίζω να είναι αρκετά κατατοπιστικό, όσο αφορά το gothic σαν κουλτούρα, την επιρροή του και την έμπνευση στην Τέχνη, την gothic μουσική, τις ταινίες, τα κόμικ, ακόμη και το προφίλ ενός goth-α με μια χιουμοριστική νότα. Καλά να περνάτε!

Tελικά η ελληνική σκηνή, όσο πάει και δυναμώνει. Μετά το αρκετά καλό ντεμπούτο “Don’ t wake Futility” οι WEB επανέρχονται σαφώς καλύτεροι, πιο επιθετικοί, οργισμένοι και με μια κάψα που σε χτυπάει σε ευαίσθητα σημεία. Ο ήχος τους είναι μια μίξη black (κυρίως), gothic και industrial που σίγουρα θα έχει πολλά να πει από οπαδούς των Cradle of Filth μέχρι των Moonspell. Ξεχώρισα το “Blessed Blood” που ανοίγει θεαματικά τον δίσκο και θυμίζει Dimmu Borgir, το επιβλητικό “Enthorned” που έχει πλήκτρα και industrial στοιχεία, το “Jesus Heist” με τα γυναικεία φωνητικά να ακολουθούν μετά από κάθε refrain, το “Sepsis” που ξεσηκώνει λίγο τις πατέντες των Ministry και το “Cellembraceaeon” που είναι μια 9λεπτη παρακαλώ σύνθεση αρκετά επιθετική στην αρχή πιο μελαγχολική στην συνέχεια. Και οι υπόλοιπες συνθέσεις είναι αρκετά καλές και δουλεμένες. Όλα τα μέλη έχουν βελτιωθεί και εκτελεστικά, ενώ σίγουρα το πάθος είναι αυτό που τους απογείωσε ως σύνολο.

Υπάρχουν πολλές καλές ιδέες σε κάθε κομμάτι, χρησιμοποιούν samples, συμφωνικά πλήκτρα και αραιά (σε 2-3 κομμάτια) γυναικεία φωνητικά, αλλά η μουσική τους βασίζεται στις κιθάρες που σπέρνουν, τα πορωτικά drumms και το στιβαρό μπάσο. Τα φωνητικά του Darkface έχουν μεγάλο εύρος, από black μέχρι βαθιά μπάσα. Τα συναισθήματα κυμαίνονται μεταξύ οργής(πιο πολύ) και πικρίας και δίνουν αρκετές αποχρώσεις του μαύρου. Eπίσης είναι καταπληκτική και η παραγωγή του δίσκου και γενικά είναι στο σύνολό της μια κυκλοφορία που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αντίστοιχες συγκροτημάτων του εξωτερικού. Στηρίξτε τους WEB όχι γιατί είναι ελληνική μπάντα αλλά γιατί το αξίζει.

THE PIT: 8,5/10

Aπ’ το τρομερό The Antidote είναι αυτό το video, για μένα απ’ τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει οι Πορτογάλοι, μαζί με Full Moon Madness, Vampiria, Wolfshade. Σ’ αυτό τον δίσκο βλαστήμησαν ακόμα κα την μάνα τους! Respect.

Οι μυθολογίες και οι συμβολισμοί των διαφόρων πολιτισμών μπορούν να αποτελέσουν πηγή για ερμηνείες, αλήθειες και κρυμένα νοήματα. Μέσω της μελέτης τους, ανακαλύπτει κανείς θρησκευτικά, επιστημονικά, ιστορικά ακόμη και ψυχολογικά στοιχεία. Οι μυθολογίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό και να αναλύουμε τα αρχέτυπά τους ως προς την εφαρμογή τους στην σημερινή εποχή. Ειδικά τα σύμβολα έχουν σημαντικό ρόλο στην προώθηση κάποιας προπαγάνδας. Είναι η απόδειξη της σχετικότητας Καλού-Κακού και πως η άγνοια των ανθρώπων επηρεάζει τον πολιτισμό. Παρακάτω θα δούμε μαζί κάποια απ’ αυτά προσπαθώντας να ανακαλύψουμε την πραγματική τους αρχική σημασία αλλά και την μετέπειτα χρήση τους.

ΣΒΑΣΤΙΚΑ
Ίσως το πιο παρεξηγημένο σύμβολο. Ο Χίτλερ το χρησιμοποίησε ως ιερό σύμβολο που θα οδηγούσε τον λαό του στην παγκόσμια επικράτηση. Ως επακόλουθο ήταν να περάσει στην συνείδηση των αθρώπων ως σύμβολο συνδεδεμένο με τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας. Στην παραγματικότητα απεικονίζει την Ειρήνη και την καλοτυχία. Αρχαιολόγοι την ανακάλυψαν σε βυζαντινές κατασκευές, σε βουδιστικές επιγραφές, σε κελτικά χειρόγραφα και σε ελληνικά νομίσματα, ενώ παραλλαγές της βρέθηκαν ακόμη και σε τοιχώματα αιγυπτιακών πυραμίδων. Η σβάστικα αποτελεί είδος σταυρού, που ειρωνικά την είχαν χρησιμοποιήσει ακόμη και αρχαίοι Εβραίοι. Βέβαια ο Ναζί την “μετάλλαξαν” σε σύμβολο μίσους και ρατσισμού.

ΓΙΝ-ΓΙΑΝΓΚ
Από τα πιο γνωστά σύμβολα, έχει χρησιμοποιηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους ακόμη και για εμπορικούς ή στυλιστικούς λόγους. Μπορεί να το δει κανείς χαραγμένο από μπρελόκ και δαχτυλίδια εως στάμπες σε μπλούζες. Όπως όλα τα σύμβολα, γοητεύει το ασυνείδητό μας και ασκεί μυστηριώδη έλξη σε άτομα διαφορετικής εθνικότητας, φυλής ηλικίας και φύλου. Απεικονίζει την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Καλού και Κακού, όμως αυτή είναι η επιφανειακή εκδοχή. Στην πραγματικότητα, απεικονίζει ολόκληρη την κινέζικη σκέψη σχετικά με την κοσμογονία, την ζωή και τον θάνατο, την δύναμη και τον φόβο, το σκοτάδι και το φως. Πρόκειται για τους δύο αντίθετους μα συμπληρωματικούς πόλους της φύσης. Το Γιανγκ(ερμ.σημαίες που κυματίζουν στον ήλιο) είναι το λευκό και ευθύνεται για την πρωτοβουλία, την επιθετικότητα, την δημιουργικότητα, την αρσενική ισχύ, τον Ουρανό, το φως, τα συναισθήματα, την τόλμη, την φωτιά, το θερμό και το σκληρό.
Το Γιν(ερμ.συννεφιασμένος) είναι το μαύρο κομμάτι του συμβόλου και ευθύνεται για το σκοτάδι, την παθητικότητα, την ακινησία, το θηλυκό στοιχείο, την απουσία ζωής, την σελήνη,την νύχτα, το ψύχος, το αδύναμο, το απαλό, τα ύπουλα συναισθήματα.
Οι δύο μορφές ενέργειας συνιστούν την ίδια την πραγματικότητα, ανεξαρτήτως μορφής, πέρα απ’ τον δυισμό τον ίδιο. Το μαύρο και το λευκό είναι δύο καταστάσεις που η μια διαδέχεται την άλλη για να υπάρχει ένας κόσμος πολλών αποχρώσεων. Η συνεχής κίνηση των χρωμάτων δημιουργεί πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις που κάνουν τον κόσμο περίπλοκο αλλά και πλήρη.
Εν τέλει επιβεβαιώνει ότι το μόνο σταθερό πράγμα είναι η αστάθεια. Μόνο έτσι όμως υπάρχει και εξέλιξη.

ΣΠΙΡΑΛ
Το σπιράλ είναι ίσως το αρχαιότερο σύμβολο της ανθρώπινης πνευματικότητας. Βρέθηκε χαραγμένο σε βράχους χιλιάδες χρόνια πριν σε όλες τις ηπείρους. Την θρησκευτική του χρήση μπορούμε να την υποθέσουμε καθώς βρέθηκε χαραγμένο ακόμη και σε τύμβους. Πιθανόν σχετίζεται με τον ήλιο-βρίσκεται σε σπειροειδή τροχιά κάθε 3 μήνες. Επίσης έχει βρεθεί σε κελτικούς τάφους αναπαριστώντας τον κύκλο της αναγέννησης.

Ο ΛΑΤΙΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Σύμβολο της χριστιανοσύνης σήμερα, έχει χρησιμοποιηθεί ως παγανιστικό σύμβολο για εκατοντάδες χρόνια πριν την ίδρυση της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ακόμη ανακαλύφθηκε στην Κίνα και την Αφρική, αλλά και στην Σκανδιναβία όπου απεικόνιζε το σφυρί του Θορ, θεού του κεραυνού και του πολέμου. Λαμβανόταν υπόψη ως σύμβολο μαγείας το οποίο φέρνει καλή τύχη και αποτρέπει το κακό. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν πως είναι ηλιακό σύμβολο ή σύμβολο της Γης, που το μακρύτερο σκέλος του δείχνει τον Βορρά. Aν κανείς προσπαθήσει να τον κλείσει θα δει πως σχηματίζεται κύβος, αρχαίο έμβλημα της επίγειας εξουσίας.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
Ο “ανάποδος σταυρός” προήλθε από την ανάποδη σταύρωση του Πέτρου, ο οποίος επέλεξε να σταυρωθεί μ’ αυτό τον τρόπο ως ένδειξη σεβασμού προς τον Χριστό. Οι σατανιστές τον χρησιμοποιούν ως σύμβολό τους για ακριβώς τον αντίθετο λόγο ως σύμβολο δυσαρμονίας.

ΤΕΤΡΑΦΥΛΛΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ
Όπως είναι γνωστό συμβολίζει την καλή τύχη για όποιον το βρει. Το ένα φύλλο είναι για Πίστη, το δεύτερο για Ελπίδα, το τρίτο για Αγάπη και το τέταρτο για Τύχη. Μια ιρλανδική παράδοση του Shamrock υποστηρίζει ότι η ύπαρξη του τριφυλλιού παρουσιάζει την Αγία Τριάδα. Το τετράφυλλο είναι σύμβολο της Θείας Χάρης.

ΠΕΝΤΑΛΦΑ
Απ’ τα πιο διαδεδομένα θρησκευτικά σύμβολα, αρχικά σχεδιαζόταν με την πέμπτη γωνία προς τα πάνω. Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές χρονικές περιόδους και από πολλές κουλτούρες και λατρείες ανα τον κόσμο:από αρχαίους Παγανιστές, Ισραηλίτες, Χριστιανούς, μάγους έως Wiccans. Στην αρχαία Ελλάδα ο Πυθαγόρας θεωρούσε τον αριθμό 5 “αριθμό του ανθρώπου” ενώ αναπαριστούσε και τα 4 δομικά στοιχεία της Φύσης(Γη, Φωτιά, Νερό και Αέρα) μαζί με την Ψυχή(Αιθέρα). Στην χριστιανική παράδοση αργότερα, χρησιμοποιήθηκε ως συμβολισμός των πέντε πληγών του Ιησού πάνω στον Σταυρό. Πλέον η χρήση της έχει αλλοιωθεί σε νεοσατανιστικές και ψευδοπαγανιστικές ομάδες για τελετουργικούς σκοπούς που την σχεδιάζουν ανεστραμμένη, ώστε να συμβολίζει την επικράτηση της ύλης και της επιθυμίας έναντι της αρετής του πνεύματος και την νίκη του ατομικισμού. Έτσι από ένα πανανθρώπινο σύμβολο κατέπεσε σε κάτι το αμφιλεγόμενο.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Δεν είναι σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ένα θρησκευτικό σύμβολο αν κι έχει λανθασμένα θεωρηθεί ως τέτοιο κατά το παρελθόν. Πολλοί το θεώρησαν αντιχριστιανικό καθώς θυμίζει τον αντεστραμμένο σταυρό, κάτι που όμως δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα ένας χριστιανός, ο Gerald Holtom το σχεδίασε για να δηλώσει την αντίθεσή του στον πυρηνικό πόλεμο. Πολλές αντιπολεμικές οργανώσεις το ασπάστηκαν ως έμβλημα εν αντιθέσει με τους θρησκευτικούς ηγέτες.

Βέβαια υπάρχουν δεκάδες άλλα εμβλήματα, από το μάτι του Όσιρι έως τον ελληνικό σταυρό και από το αστέρι του Χάους μέχρι τους ρούνους. Η αναφορά έγινε στα πιο γνωστά σύμβολα (που υπάρχουν και παραλλαγές τους) της εποχής μας που μάλιστα τα περισσότερα απ’ αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη και για διαφημιστικούς σκοπούς ή και από μεγάλα brands. Όπως μπορείτε να καταλάβετε από τα παραπάνω υπάρχουν πολλές παρανοήσεις για την πραγματική σημασία των συμβόλων. Τα σύμβολα πέρα από αναπαραστάσεις ιδεών ή ιστορικών συγκυριών, αποτελούν και τοποθετήσεις απέναντι στην ζωή.

Στο “Γλωσσάρι των Συμβόλων” μπορείτε να βρείτε έναν μεγάλο αριθμό από σύμβολα, παλαιά και νέα.

Η Νύχτα αυτή Νύχτα θα ξημερώσει στα ύψη της Τραγωδίας. Ο Ηλιος θα διωχθεί ως προδότης, η Γυναίκα υμνείται, ο πιο σπάνιος Ανθός θα μαραθεί για ν ‘αναγεννηθεί ως επίκληση στην Ενότητα. Η Φύση θρηνεί, η οργή της θα μας αλλάξει όλους και τον καθέναν χωριστά. Η Αρχαία Μήτρα θα μας απαρνηθεί και για μια ακόμη φορά ο Ουρανός θα σκοτεινιάσει, μόνο που αυτή την φορά θα είναι οριστικό. Κι από εκεί ψηλά η Λευκή Θεά με το χλωμό της πρόσωπο θα κοιτά όπως η Μητέρα το παιδί που είναι έτοιμη να προδώσει επειδή προδώθηκε και πληγώθηκε. Η Άνοιξη θα φέρει την Μεγάλη Οργή κι εμείς θα απολαύσουμε την Πτώση δίχως Όνειρα.

Αυτά τα συναισθήματα, αυτή την συγκίνηση προκαλλεί η ακρόαση του “Night Eternal” του νέου αριστουργήματος των Πορτογάλων που διανύουν δεύτερη περίοδο Celtic Frost επιρροής. Περιττό να πω πως όλα τα μέλη του συγκροτήματος δίνουν ρέστα. Όσες φορές ακούς αυτή την δισκάρα η μία ανατριχίλα διαδέχεται την άλλη και κάθε φορά είναι και πιο έντονη, πιο δυνατή. Οι Moonspell είναι ευλογημένοι (ή καταραμένοι, όπως το βλέπει κανείς), καθώς για πάντα θα έχουν δίπλα τους την Έμπνευση. Το αποτέλεσμα είναι 9 συγκλονιστικές συνθέσεις και ο καλύτερος δίσκος του συγκροτήματος. Το νέο τους έργο Τέχνης αποτελεί μια ανακεφαλαίωση της λαμπρής τους (ή καλύτερα) σκοτεινής καριέρας. Εδώ θα βρείτε την επιθετικότητα του Wolfheart, την θεατρικότητα του Irreligious, το goth σκοτάδι απ’ το Darkness And Hope, την ποιητικότητα του The Antidote και τα black ξεσπάσματα του Memorial. Το αποτέλεσμα; ΜΑΓΕΙΑ!

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως τα τραγούδια-διαμάντια είναι βγαλμένα από την ψυχή. Πρόκειται για μια μπάντα που ποτέ δεν επαναπαύτηκε και πάντα εξελλίσσεται. Στο Night Eternal λοιπόν, βρέθηκε η χρυσή τομή μελωδίας και ακρότητας, ατμόσφαιρας και καφρίλας. Επίσης δυνατό σημείο αυτή τη φορά είναι τα riffs πάνω στα οποία χτίζεται όλη η ατμόσφαιρα ενώ τα πλήκτρα λειτουργούν ως συνοδεία σε κάποιες στιγμές χωρίς να βασίζεται εκεί η δομή των συνθέσεων. Κομματάρες 9 στον αριθμό…Το “At Tragic Heights” με την απαγγελία από την Αποκάλυψη στην αρχή που καταλήγει σ’ ένα τελετουργικό όργιο και ξέσπασμα με thrash riffs, το “Night Eternal” με τις έντονες black αναφορές που όμως είναι τόσο διαφορετικό, το “Shadow Sun” που αρχίζει με ψιθύρους για να μπουν στην συνέχεια μέχρι και blast beats, το συντριπτικό “Scorpion Flower” που συμμετέχει η Anneke(Gathering) στο ντουέτο με τον Fernando και είναι σίγουρο ότι θα μείνει κλασικό, το “Moon in Mercury” που τσακίζει κόκαλα με τον τσαμπουκά του και το καθηλωτικό refrain, το πανέμορφο “Hers is the Twinlight” με τις υπνωτιστικές μελωδίες και τα καθαρά μέρη στην κιθάρα, η μελαγχολική gothic μπαλάντα “Dreamless”, το “Spring of Rage” με τα φοβερά leads και την rock επιθετική διάθεση και ο μεγαλειώδης επίλογος του “First Light” (θυμίζει Vampiria και Full Moon Madness) … Βασικά όλα!

Οι Moonspell συνέθεσαν έναν δίσκο που έχει μέχρι και thrash riffs, ωραίες μελωδίες, καλοδουλεμένα refrains, μαγευτική σκοτεινή ατμόσφαιρα, πάθος και φωτιά. Απ’ την άλλη ο Ribeiro όταν δεν μας συνταράσσσει με τα brutal φωνητικά του, μας καθηλώνει με την υπέροχη βαθιά φωνή του. Οι στίχοι γι’ άλλη μια φορά είναι φοβεροί, μυστικιστικοί και απολύτως ποιητικοί. Πραγματεύονται κυρίως την Φύση, την γυναικεία υπόσταση και το θηλυκό στοιχείο σε όλες του τις περιπτώσεις. Δεν έχει ξαναγίνει τόσο ξεχωριστή μνεία με τόσο πειστικό τρόπο. Απαλλαγμένοι από κάθε μανιέρα οι Πορτογάλοι παραμένουν στην κορυφή του gothic metal δείχνοντας αξιοζήλευτη συνέπεια και μας προσφέρουν ένα διαμάντι που όχι μόνο μπαίνει στα κλασικά του ιδιώματος αλλά ανήκει στην κατηγορία των δίσκων που σε συντροφεύει για μια ζωή, που κάθε φορά που το ακούς περνάει μέσα σου, αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο και αναζωπυρώνει το πάθος σου για το metal. Σκληρό, σκοτεινό και θανατηφόρο απλώνει τα σκοτεινά του πέπλα και σε αφήνει να τραγουδάς…Νight eternal, our world is burning! Προσκυνώ……………….

THE PIT: 10/10

ΥΓ.Η limited έκδοση θα έχει 3 επιπλέον κομμάτια, μεταξύ των οποίων το “Age of Mothers” που είναι απ ‘τα πιο επικά που έχουν γράψει.

ΥΓ2.Το Artwork του Seth είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Η θρηνούσα Μαντόνα ταιριάζει τόσο στο κλίμα του δίσκου, αλλά είναι και υπέροχης αισθητικής.

I WILL LIVE AGAIN